Coronablog - juni 2020

Tips voor cultuurbeleving in deze periode van lockdown. 

Kunstontmoetingen is een niet-commercieel en educatief initiatief om in gezelschap van geïnteresseerde vrienden te genieten van kunst en architectuur via lezingen, cursussen, wandelingen of uitstappen.

  • Kom uit je kot - 30 juni - Laatste coronabericht
  • Kom uit je kot - 29 juni - Corona-creatief, ook in Spanje
  • Kom uit je kot - 28 juni - Visitons Paris en ligne
  • Kom uit je kot - 27 juni - Toevallig of niet ?
  • Kom uit je kot - 26 juni - Literaire canon
  • Kom uit je kot - 25 juni - Kunst langs de Rupel
  • Kom uit je kot - 24 juni - Mehta, Barenboim en Beethoven II
  • Kom uit je kot - 23 juni - Pareidolia met stoepkrijtkunst van David Zinn
  • Kom uit je kot - 22 juni - Zubin Mehta en Daniel Barenboim live op 23 juni
  • Kom uit je kot - 21 juni - Land Art in Flevoland
  • Kom uit je kot - 20 juni - De mobiles van Zoro Seigl
  • Kom uit je kot - 19 juni - 3x Permeke
  • Kom uit je kot - 18 juni - The Power of Black Lives Matter
  • Kom uit je kot - 17 juni - Home alone, voor filmmakers
  • Kom uit je kot - 16 juni - Flashback openluchtopera in Valkenburg
  • Kom uit je kot - 15 juni - Contact tracing apps en Dries Depoorter
  • Kom uit je kot - 14 juni - Van vader op zoon
  • Kom uit je kot - 13 juni - Picasso & Matisse. Beauty is a Line
  • Kom uit je kot - 12 juni - Weer klank? Weerklank!
  • Kom uit je kot - 11 juni - Een vers voor kinderen en andere grote mensen
  • Kom uit je kot - 10 juni - Mondo Mendini in Groningen
  • Kom uit je kot - 9 juni - 'De Schreeuw', van Edvard Munch
  • Kom uit je kot - 8 juni - Basquiat en Black Lives Matter
  • Blijf in je kot - 7 juni - Ann Veronica Janssens in Louisiana.dk
  • Blijf in je kot - 6 juni - Nam June Paik, vader van de videokunst 
  • Blijf in je kot - 5 juni  - Klokken en klepels in Sint-Rombouts
  • Blijf in je kot - 4 juni - Chris Maene Straight Strung Grand Piano
  • Blijf in je kot - 3 juni - La visite de monsieur Hulot
  • Blijf in je kot - 2 juni - De helende kracht van kunst
  • Blijf in je kot - 1 juni - Sinksen in de wolken

Blijf op de hoogte van Kunstontmoetingen

Kom uit je kot - 30 juni - Laatste coronabericht 

Met deze post sluiten we onze dagelijkse coronaberichten af. De vakantiemaanden staan voor de deur, een periode om te herbronnen en nieuwe inspiratie op te doen. Zoals een paar dagen geleden vermeld, willen we de frequentie van onze berichten verminderen en ons voorbereiden op een heropstart van Kunstontmoetingen vanaf september. Meerdaagse busreizen zijn uitgesteld tot volgend jaar, maar er zijn zeker alternatieve formules mogelijk dichter bij huis, met kleinere groepen en zoveel mogelijk in open lucht. Hoe we lezingen zullen volgen in een zaal met grotere groepen, is nog niet duidelijk, maar we zijn hoopvol en blijven creatief. En er blijft nog altijd het zoom-alternatief als 'back-up'.

Wil je op de hoogte blijven van onze plannen of vernemen wanneer er een nieuw bericht verschijnt over een interessante kunstactiviteit, vul dan zeker hierboven je naam en e-mailadres in.

Met GC 't Blikveld in Bonheiden zijn reeds volgende afspraken gemaakt voor het volgende kunstseizoen:

  • De jaarcursus Kunstgeschiedenis loopt in ieder geval verder, al weten we nog niet in welke vorm. Vorige jaren ging de cursus door in de grote zaal van 't Kranske waar de limiet op 100 personen lag. Met de huidige voorschriften van social distancing zou maximaal iets meer dan één derde daarvan plaats kunnen nemen. We wachten nog af hoe dit verder evolueert.
  • Een nieuwe reeks Kunstontmoetingen is ingepland waarvoor je nu reeds kan inschrijven bij 't Blikveld.
  • Daguitstap naar Dordrecht en Breda op 29 mei 2021. Meer info en inschrijven via 't Blikveld.

Tenslotte wensen we onze trouwe bloglezers een goede vakantie en kijken uit naar een nieuw seizoen Kunstontmoetingen

Kom uit je kot - 29 juni - Corona-creatief, ook in Spanje

We kijken even terug op 100 dagen lockdown. Ongetwijfeld herinneren we ons nog de hamsterwoede van die eerste dagen.

Dat inspireerde Ruben Stelli die de Pop Corn song (Gershon Kingsley, 1969) vertolkte met wel een zeer banaal instrument. Ruben Stelli is een jong Nederlands ontwerper, art-director en creatief denker.

Creativiteit en flexibiliteit, dat zullen sleutelbegrippen blijven in de komende tijd. Ondanks het sluimerende virus, toch nog een enigszins normaal sociaal leven leiden, dat is het plan. Zo ook in Catalonië, met hun sardanes bij voorbeeld, de populaire volksdansen die ze vooral in het voorjaar, ter gelegenheid van Sant Jordi (23 april), de meifeesten of Sant Joan (24 juni)  uitvoeren op straten en pleinen.

  • Links sardanes in Barcelona in pre-corona tijden,
  • In het midden ter gelegenheid van het e-Festa Major de Sant Jordi in april van dit jaar en iedereen in zijn kot (uitgevoerd door Agrupació Sardanista de Montgat)
  • En daar onder, in mei in Alguaire, wanneer men terug buiten mag, maar met masker en een distancing stick.

Een gelijkaardig verhaal voor de Liceu, de befaamde opera van de Spaanse stad Barcelona, gevestigd aan deRamblas. Op 1 mei sturen ze met een korte video-opname een boodschap van hoop de wereld in, opgedragen aan al die mensen en families die van de gevolgen van het coronavirus zwaar hebben geleden.

Het Symfonieorkest en het koor van de Gran Teatre del Liceu met de Canarische tenor Jorge de León vertolken een indrukwekkend "Nessun Dorma" van Puccini's opera ‘Turandot’, een opera die herinnert aan de heropstart van de Liceu in 1999 na een verwoestende brand en nu ook het signaal wil zijn van de heropstart.

Verleden week, op 22 juni, zond het Liceu in live streaming een heel speciaal concert uit, 'Concierto papa el bioceno', een idee van de Madrileense kunstenaar Eugenio Ampudia. Het strijkkwartet UceLi speelt  ‘Crisantemi’ van Puccini. In plaats van toeschouwers zitten kamerplanten op de 2.292 zitplaatsen. De planten werden na de uitvoering geschonken aan 2.292 gezondheidswerkers, vergezeld van een certificaat van de kunstenaar. De naam van het concert, Bioceno, zou kunnen verwijzen naar de verzameling levende wezens die samen leven in een biotoop, een soort bubbel.

Kijk en luister hieronder naar dit surrealistisch schouwspel. Geen concert zonder applaus, ook hier kan het niet ontbreken, een applaus van de planten voor de zorgverstrekkers.

Nu wordt het operaseizoen 2020/2021 gelanceerd, al worden het ook daar uitvoeringen met beperkingen. Het thema is 'obsessies'. Met opera's, ballet, symfonische muziek en parallelle activiteiten wil het Liceu dit thema van het menselijke gedrag  uitdiepen. De Japanse kunstenaar Chiharu Shiota, bekend van haar installaties met draad, textiel en oude gebruiksvoorwerpen, werd uitgenodigd als het boegbeeld van dit seizoen. Ze zal ook voor Liceu een installatie creëren. 

Bekijk hier de prachtige trailer om het seizoen aan te kondigen.

En als afsluiter, deze laatste uiting van creativiteit, maar in een andere sector. Ook heel het wielerseizoen 2020 ligt overhoop. De voorjaarsklassiekers zijn afgelast en de Ronde van Frankrijk uitgesteld tot begin september.  Ook de Giro en de Vuelta schuiven op tot in het najaar. Voor de Vuelta, normaal 2e helft van augustus wordt het nu eind oktober. Als alles goed gaat, uiteraard en er geen al te grote 2e golf komt.

Dezelfde Madrileense kunstenaar Eugenio Ampudia van daarnet zag de bui al hangen bij de vorige editie van de Vuelta. Hij ontwierp de Vuelta in El Prado en kan je hier zelf bekijken. De renners doorkruisen normaal het prachtige landschap van het Spaanse binnenland, hier doorkruisen ze de lege zalen van het Prado. De kunstwerken aan de muur zijn nu de toeschouwers geworden. Wat leven we toch in bizarre tijden.

Kunst, cultuur, geschiedenis worden eerst getuigen, dan toeschouwers en eindigen als acteurs in deze ongewone voorstelling.

Kom uit je kot - 28 juni - Visitons Paris en ligne

Vandaag gaan we op daguitstap naar Parijs en genieten van wat de musea online te bieden hebben. Hier volgt een compleet dagprogramma ;-)

We starten bij de Fondation Louis Vuitton. Het is nog steeds gesloten  en er loopt het initiatief #FLVchezvous, met wekelijks een nieuwe selectie van virtuele ‘rendez-vous’: een kunstenaar die er recent exposeerde en een opmerkelijk concert dat in het kleine, stemmige FLV auditorium gespeeld werd.

De concertselectie van vorige week  was een opmerkelijke uitvoering op 1 juli 2015 van de Seiji Ozawa International Academy of Switzerland o.l.v. Seiji Ozawa, één van de belangrijkste en meest succesvolle Japanse dirigenten. In deze opname hoor je 2 stukjes, beiden ongeveer 10 min lang:

  • 01:35 - 10:30 - Ludwig van Beethoven – 3e beweging quatuor no 16 en fa majeur op 135
  • 12:25 - 26:35 - Edvard Grieg - Suite Holberg op. 40 (movs 1, 4 et 5)

Op het moment van de uitvoering was Ozawa net 80 jaar oud en nog enorm vitaal. Alleen al deze dirigent zien dirigeren is een feest. Zijn mimiek werkt ongelooflijk aanstekelijk. Van bij de aanzet van het eerste stukje word je meegezogen in de betovering, en het slot is adembenemend mooi en teder. En kijk zeker ook eens naar Grieg om te zien hoe hij de jeugdige muzikanten helemaal kan begeesteren en hen leert om het beste van zichzelf te geven.

« Teaching is like a drug, once you start you just can’t stop! Working with such top-class young musicians gives me such enormous pleasure. » 

De Seiji Ozawa International Academy of Switzerland is een gerenommeerde muziekacademie voor strijkers die Ozawa persoonlijk steunt met zijn specifieke leermethode. 


Van de Fondation Louis Vuitton gaat het naar Atelier des Lumières, een digitaal kunstcentrum gevestigd in een gerenoveerde gieterij uit de 19e eeuw. Grote namen uit de kunstgeschiedenis worden onder de aandacht gebracht met iconische meesterwerken die geprojecteerd worden op de vloer en op de ruim 10 meter hoge wanden van de hal van het Atelier. Je wordt er letterlijk ondergedompeld in beroemde schilderijen.

Wellicht zullen niet alle kunstliefhebbers dit soort kunstcentrum kunnen smaken. Misschien is het al te commercieel en alleen gericht op spektakel, een soort pretpart van de kunst, maar anderzijds kan het ook helpen om kunst dichter bij de mensen te brengen en de jeugd te sensibiliseren.

Hier alvast een proevertje: Yves Klein in een clip van ongeveer 30 sec, in werkelijkheid duurt een ‘séance’ ongeveer 20 min en er zijn telkens 3 tentoonstellingen geprogrammeerd, dus goed voor 1 uur spektakel.


Van de Ateliers des Lumières  gaat het naar het Centre Pompidou voor het serieuze werk. Vanaf 1 juli terug open voor bezoekers met een tentoonstelling rond Christo en Jeanne-Claude, te zien tot 19 oktober 2020. Deze posthume overzichtstentoonstelling start met het project voor het inpakken van de Pont Neuf in Parijs (1975-1985), peilt de eerste initiatieven in hun eerdere ‘Parijse periode‘ (1958-1964) en eindigt met hun project voor het inpakken van de Arc de Triomphe, voorzien voor 2021, waarvoor de schetsen 60 jaar geleden gemaakt zijn.

Voor de virtuele bezoeker is er het project ‘Chefs-d’Oeuvre’: uit de 120.000 werken van de collectie Hedendaagse Kunst zijn er een aantal meesterwerken die aan de hele wereld uitgeleend werden, maar nu terug thuis zijn. Deze emblematische verzameling is nu online beschikbaar op deze pagina. Als je op een foto van een kunstwerk klikt,  kom je op een nieuwe pagina met allerlei details en links. Soms zijn er verklarende videoclips uit de #PompidouVIP reeks. Klik hier voor de hele playlist.

Hier een voorbeeld: Martial Raysse | Made in Japan - La grande odalisque | PompidouVIP


En tenslotte, na het Centre Pompidou, eindigen we in het Louvre, het museum der musea, met ongeveer 10 miljoen bezoekers in 2019. Het zal terug opengaan op 6 juli.

Ook tijdens de lockdown bleven ze bezoekers aantrekken via hun virtuele rondleidingen, ook hier te vinden. Zo kan je de zalen aflopen en in 360° beelden de kunstwerken één voor één bekijken. Maar, tenzij je naar iets specifieks zoekt, wordt zoiets snel 'boring'. Naast deze virtuele rondleidingen hebben ze van alles online geplaatst: werkmateriaal voor kinderen, lezingen en een immense selectie filmpjes van creatieve youtubers. Uit deze lijst hebben we er 2 opmerkelijke uitgekozen:

  • Onbekende meesterwerken uit het Louvre, van de youtuber AXOLOT
  • Alone in the Louvre, van Emma Smith (WhispersRed ASMR), een clip om met kunst  te relaxeren. Best te beluisteren met oortjes of een koptelefoon. Je loopt door de zalen van het Louvre terwijl een stem al fluisterend commentaar geeft. Dat werkt hypnotiserend, iets om je dag mee te eindigen en dan langzaam in te dommelen en weg te dromen. Dezelfde clip bestaat ook in een versie met een mannenstem en in het Frans, je kiest maar.   https://youtu.be/8TJ_gc-Fv1U

Kom uit je kot - 27 juni - Toevallig of niet?

Dit is ons 100ste blogbericht. 100 dagen lang stuurden we iedere dag een boodschap de wereld in. Hoe zijn we daartoe gekomen, vragen we ons nu af? Toevallig? Door een samenloop van corona-omstandigheden? 

Is het toeval niet juist datgene is wat ons toevalt, wat voor-valt en dus het geval is, in al zijn onnaspeurbare vreemdheid?

Dit is toch wat Luc Devoldere, hoofdredacteur van de Lage Landen - Ons Erfdeel, zich afvraagt in deze literair-filosofische boodschap. Ze komt uit een reeks van korte videoberichten, KANTL in QUARANTAINE, waarbij verschillende leden van de KANTL (Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren) aan het woord komen over wat hen in deze bizarre quarantaine tijden heeft bezig gehouden. Volgens Devoldere kunnen we maar beter het toeval koesteren. Toeval is het wezenskenmerk van ons zijn, van het leven. Zonder het toeval zouden wij niet bestaan.

Of nog, hoe we toevallig op dit filmfragment botsten van de Spaanse film Los amantes del Círculo Polar  uit 1998, een poëtisch romantisch drama van Julio Medem. De hoofdpersonages Otto en Ana leren elkaar toevallig kennen op school. Toevallig (of niet) hebben ze beiden een palindroom als voornaam. Hun bijzondere band wordt nog groter als Otto’s vader met Ana’s moeder trouwt. Dan worden ze broer en zus, én minnaars. Toeval of het lot? In onderstaand kort fragment zien we Otto en Ana aankomen op een plein, elk vanuit een andere straat. Ze gaan aan een tafeltje zitten op een terras, maar ze hebben mekaar niet opgemerkt. Ze zijn elkaar uit het oog verloren toen de moeder van Otto stierf en hij zich afsloot van de buitenwereld . Maar op het plein lopen de omstandigheden weer samen.....

Toeval of niet, er is wel verandering op komst. Van ‘blijf-in-je-kot’ evolueerden we in onze coronaberichten naar ‘kom-uit-je-kot’. Vanaf 1 juli komt de cultuursector verder op gang. Het zal tijd vragen en we keren nog niet terug naar het oude normaal (voor zover dat nog ooit terugkomt). Maar er komen ongetwijfeld nieuwe mogelijkheden, ook voor Kunstontmoetingen.

Tijdens de vakantiemaanden juli en augustus willen we ons voorbereiden op een voorzichtige opstart. Meerdaagse busreizen zien we nog niet zitten, maar er zijn zeker alternatieve formules mogelijk dichter bij huis, met kleinere groepen en zoveel mogelijk in open lucht. Hoe we lezingen zullen volgen in een zaal, dat is nog niet helemaal duidelijk, maar we zijn hoopvol en blijven creatief.

Vanaf 1 juli zullen we dan ook de frequentie van onze coronaberichten verminderen. Toch willen we het contact bewaren en zullen af en toe nog berichtjes uitsturen met opmerkelijk kunstnieuws, suggesties of met een uitnodiging voor een echte Kunstontmoeting. Als je hierbovenje naam en e-mailadres opgeeft, dan sturen we je een mailtje telkens wanneer er nieuws te rapen valt op onze website.

Kom uit je kot - 26 juni - Literaire canon

In 2015 publiceerde de KANTL, de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren, een eerste editie van de Literaire Canon van de Nederlandstalige Literatuur. Vandaag, 26 juni 2020 en vijf jaar later, krijgt de lijst een eerste update. Het canonproject kadert in het geïntegreerde letterenbeleid van de Vlaamse overheid rond leesbevordering en erfgoedbeleid. Je zou deze canon kunnen zien als de topstukken in het museum van de Nederlandstalige literatuur, ons literair verleden en dus een instrument voor het onderwijs, de overheid, de uitgeverijen en het brede lezerspubliek. Klik hier voor een artikel in De Lage Landen - Ons Erfdeel waar alle wijzigingen gecommentarieerd worden. De meest opvallende verandering is de schrapping van Jef Geeraerts’ Gangreen 1. Ongetwijfeld heeft de recente aandacht voor dekolonisatie daartoe bijgedragen.

Klik hier om naar de website van het canon te springen of blader alvast in het venster hieronder. De selectie is chronologisch opgebouwd. Je kan op elk werk klikken om meer gegevens te vinden over het werk en de auteur, of om een fragment te lezen, of om een link te vinden naar een interview of andere bronnen. Of lees eerst de volledige blog, om nadien terug te keren voor verder onderzoek.

Uiteraard kan je je vragen stellen bij het nut van het opstellen van een canon. Waarvoor dient het? Wat zijn de criteria om geselecteerd te worden? Staan er wel voldoende vrouwen op de lijst? Het debat over het instituut van de canon is al even interessant als de selectie zelf.

Luister hier naar enkele kritische geluiden van 2 vrouwen, Rika Ponnet en Gerda Dendooven, 2 getuigenissen die de canoncommissie de volgende keer zeker niet meer naast zich neer kan leggen.

Niettemin pleiten ze niet voor een afschaffing van het literair canon, want het blijft belangrijk om bepaalde cruciale werken terug in de spotlights te brengen.

Als je het canon inderdaad vergelijkt met een museum van de Nederlandstalige literatuur, dan is het normaal dat je af en toe topstukken gaat wisselen vanuit de reserves. En voor het publiek blijft het leuk om eens door de zalen te wandelen, hier en daar iets in detail te bekijken en met een zekere nostalgie terug te denken aan de vroegere schooltijd met verplichte lectuur.

Maar veel boeiender wordt het als je van een bevlogen gids uitleg krijgt. Dan wordt dit erfgoed terug levendig en actueel. Hieronder enkele voorbeelden.

Gerda Dendooven over Pallieter van Felix Timmermans, een ode aan de verwondering, een ode aan levenslust. Zij spreekt over Timmermans als een schilder in taal. Alhoewel  het boek zich afspeelt in Vlaanderen en het boek door de Vlaamse Beweging gerecupereerd werd, is het niet louter een streekroman, maar heeft het universele dimensies. In essentie gaat dit boek over de mens in zijn verbond met de natuur, 'een soort handleiding of bijbel voor al wie de natuur wil herstellen'.

Gerda Dendooven schuwt ook niet om te spreken over het niet onbesproken  succes van Timmermans in Duitsland tijdens het interbellum en erna, toen Pallieter in het Duits vertaald werd.

Classicus en essayist Luc Devoldere (hoofdredacteur De Lage Landen - Ons Erfdeel) vertelt over het werk van J.C. Bloem.

Rika Ponnet over Van de koele meren des doods van Frederik van Eeden, een boek dat voor haar van enorme betekenis gebleven is, en dat sinds ze het voor het eerst las op zestienjarige leven. Een boek dat ze aanraadt aan al wie te maken heeft met psychiatrische zorg of interesse heeft in psychologie. Een boek dat in die context nog altijd zeer actueel is. Van Eeden, zelf een psychiater van opleiding, slaagt er meesterlijk in om de getormenteerde figuur van het hoofdpersonage levensecht weer te geven.

In dit filmpje vertelt schrijver Jeroen Theunissen over de overrompelende kracht van Elckerlijc, een theaterstuk uit de tweede helft van de 15de eeuw.

Kom uit je kot - 25 juni - Kunst langs de Rupel

Vandaag posten we enkele tips voor een fietstocht in de buurt van Mechelen: we fietsten vanuit Rumst naar Boom-Terhagen, via het jaagpad langs de Rupel. Niet dat we hier een toeristische blog ambiëren, maar we willen jullie enkele mooie artistieke belevenissen suggereren. Je kan er best geraken door vanuit Mechelen de Dijle stroomafwaarts te volgen tot aan het Zennegat en dan via slanke fietsbruggen de noordelijke Rupeloever in Rumst te bereiken.

De Rupel is op die plek wel breed. Het is een getijdenrivier, het getijdenverschil bedraagt er meer dan 5 meter! Bij hoog water oogt de Rupel groots en krachtig, bij laag water eerder zwart en onheilspellend. In ieder geval krijg je heel mooie vergezichten aangeboden die doen dromen naar verre landen. Mensen worden aangetrokken door waterkanten, dus geen verrassing om er enkele mooie woonprojecten te zien verschijnen.

Iets buiten Rumst buigt het fietspad van de oever weg en loopt via een tunnel onderdoor de loskade van de Wienerberger steenbakkerij. Om de aandacht van de industriële site af te leiden, heeft Wienerberger een 100 m lange mural laten aanbrengen, een Street Art kunstwerk van Kanter Dhaenens. Het lijkt een stripverhaal van een gerobotiseerde fantasiewereld met figuren en objecten gemaakt van bakstenen.

Dit kunstwerk is onderdeel van YBR of Yellow Brick Road, een lokaal project in de Rupelstreek om lelijke muren van industriegebouwen te verfraaien met Street Art.  Na de Wienerberger tunnel komen we in Terhagen, een deelgemeente van Rumst. Het dorp is gegroeid als een steenbakkerijdorp. Vandaag heeft de laatste steenbakkerij de deuren gesloten. Alleen de lege gebouwen en een museum herinneren nog aan het verleden. Dat museum ligt langs de Rupel en de bakstenen muren  zijn nu het canvas van enkele opmerkelijke muurschilderingen van de kunstenaar Dzia. Iets verderop vinden we opnieuw een YBR werk, nu van Gijs Van Hee en Marijke Van Biervliet. Een mooie verzameling van Street Art in en rond Boom vind je hier op een website waar alle Street Art geïnventariseerd wordt, met kaarten, foto's, tekst en uitleg. Het is een initiatief van Street Art Cities,  een initiatief dat startte in 2016 in Antwerpen en Heerlen en vandaag de grootste Street Art database in de wereld met 27.500 kunstwerken, verspreid over 650 steden in 79 landen.

 

De oude kleiputten van Terhagen zijn nu een natuurgebied geworden met enorme wandelmogelijkheden. Ze sluiten aan met het Provinciaal Recreatiedomein ‘De Schorre’ in Boom, onze eindbestemming. Daar hebben we vooral aandacht voor de Land Art installatie uit 2014/2015 van Arne Quinze, ‘One World’' of met de lange titel 'One World by the People of Tomorrow'.

Arne Quinze kennen we ongetwijfeld als één van de meest gerenommeerde Land Art artiesten in België. Soms met heel poëtisch kunst, zoals ‘The Sequence’, een oranjekleurige constructie in hout en beton achter het Vlaams parlement in Brussel. Soms ook met controversiële installaties, zoals ‘Rock Strangers’, de rode geblutste blobs op de dijk in Oostende. In ieder geval wordt erover gesproken en geschreven, wat uiteindelijk het doel is van iedere kunstenaar. Een mooi overzicht van zijn oeuvre vind je hier of op zijn eigen website.

Misschien lijkt het niet zo als je zijn werk voor de eerste keer ziet, maar eigenlijk is Arne Quinze een intellectueel die met een uitgesproken mening naar de wereld kijkt en met zijn Land Art kunst een boodschap wil meegeven aan de mensen. Hij prefereert Kunst in de Openbare Ruimte, want kunst opgesloten in musea en privé-collecties is elitair. Kunst in de Openbare Ruimte richt zich tot alle lagen van de bevolking. Iedereen mag er een mening over hebben, iedereen is betrokken. 

Luister hier naar een recent interview waarin Arne Quinze zichzelf voorstelt en over zijn passie vertelt, dit ter gelegenheid van de introductie van zijn nieuwste realisatie, Amazonia.  De schoonheid van de jungle, volgens Arne Quinze.

In de De Schorre, de thuisbasis van Tomorrowland, heeft hij een imposant ‘Gesamtkunstwerk’ mogen installeren ter gelegenheid van de 10e editie van het muziekfestival. De installatie bestaat uit een brug van 530 m lang over de vijvers, als symbool van de verbinding tussen alle mensen. De brug is bekleed met houten planken waarin via een computergestuurde machine boodschappen zijn gefreesd, teksten of tekeningen. Na een oproep op een vorige editie van Tomorrowland kreeg iedereen de kans een boodschap in te leveren. Commerciële of politieke berichten werden verwijderd. Uiteindelijk bleven er 200.000 over. Hierdoor is de brug een symbool geworden van samenhorigheid, als boodschap van de jongeren van vandaag voor de toekomstige generaties, voor 'Tomorrow'.

Halfweg de brug, op een verbreding, staat het centrale kunstwerk: een imposante stalen constructie van 25 m hoog. Het is geïnspireerd op de Nikè van Samothrake, een hellenistisch marmeren beeld dat de godin van de overwinning Nikè voorstelt. De brug gaat dus over vrijheid en verbondenheid, 2 belangrijke en kostbare waardes. Die boodschap werd ook vertolkt door Ban Ki-Moon, Secretaris-Generaal van de UN tijdens zijn bezoek aan Tomorrowland 2014: “Let’s work as one towards dignity for all”. Deze boodschap werd ook gegraveerd op de houten brug. Hij zei het volgende (en luister ook naar zijn boodschap in het filmpje):

“This bridge — and indeed, the Tomorrowland festival in general — symbolizes some of the core values the United Nations strives to uphold every day around the world: dignity, respect, diversity and solidarity”.


En tenslotte, ter gelegenheid van haar 15e editie in 2019, investeerde Tomorrowland opnieuw in een Land Art project in De Schorre: de reuzetrollen van de Deense kunstenaar Tomas Dambo, gemaakt van recuperatiehout. Zijn project heet: ‘The 7 Trolls and The Magical Tower’,  een sprookje verteld door sculpturen, die zich verborgen houden in een bos. Er is een wandelpad aangelegd, waarbij je langs de verschillende trollen loopt.

Dambo heeft op talloze locaties ter wereld dit soort figuren gebouwd. Hij zegt over zijn werk: ,,Ik weet dat het een beetje verwarrend klinkt, maar bekijk de video en het zal allemaal logisch zijn".

Kom uit je kot - 24 juni - Mehta, Barenboim en Beethoven II

Hopelijk heb je ook kunnen genieten van het live concert dat online via streaming te volgen was. Het was uiteraard niet de eerste keer dat Zubin Mehta en Daniel Barenboim samen optraden, maar dit concert was toch zeer speciaal om verschillende redenen.

  • Na maanden zonder concerten was dit toch een soort heropstart van de sector, en dan wel met 2 legendarische boegbeelden van de klassieke muziek van de laatste 50 jaar.
  • Dit concert kan als 'post-corona' referentie dienen voor andere symfonische concerten. De 'social distancing' regels werden gerespecteerd, zowel voor de toeschouwers in de zaal als voor de muzikanten. Zolang er geen afdoende immuniteit is bij de bevolking, zou de gebruikte concertopstelling model kunnen staan voor de komende maanden.
  • Er werden ongeveer 200 toeschouwers toegelaten, in een zaal die normaal 1800 zitplaatsen heeft. Dat is weinig, maar toch genoeg om voldoende applaus te horen op het einde. Een concert zonder applaus blijft vreemd en onnatuurlijk. 
  • Om financieel haalbaar te zijn werd het concert gestreamd en moest je (een klein bedrag) betalen om live te kunnen volgen. Uiteraard is de luisterervaring thuis niet hetzelfde als live bijwonen, maar het kan toch gelden als een waardig alternatief in deze tijden. En de opnames waren mooi.
  • De orkestbezetting telde ongeveer 60 muzikanten. De strijkers zaten nog vrij dicht bij elkaar, weliswaar op een correcte afstand. De blazers waren meer verspreid en omringd door plexischermen.
  • Barenboim speelde op zijn unieke rechtsnarige Barenboim piano, gemaakt door Maene (zie onze blogpost van 4 juni)
  • Beethoven's derde pianoconcerto in C minor op. 37 is een topstuk dat past in dit Beethovenjaar, maar ook symbolisch passend bij de opstart van het concertleven na deze wereldcrisis. Dramatische passages wisselen elkaar af met uitgesproken lyrische delen, de gemoedsstemmingen slingeren tussen verdriet en leed enerzijds en hoop en  solidariteit anderzijds. Het verstilde, poëtische tweede deel  zal voor velen het hoogtepunt van dit concert geweest zijn.
  • Na afloop hebben Mehta en Barenboim nog vragen van luisteraars beantwoord. Uiteraard ging het over hun vriendschap en samenwerking, maar ook herdachten ze  de slachtoffers van de pandemie en speciaal dan Lombardije dat toch zwaar getroffen werd. 

Uiteraard kunnen we het concert hier niet online aanbieden, maar we hebben wel enkele screenshots gemaakt die de sfeer perfect weergeven (klik op de foto's hieronder om de fotogalerij te openen).

En ondertussen kan je hier toch luisteren naar het 3e pianoconcerto van Beethoven, een opname uit 2015 in de Jahrhunderthalle Bochum, met eveneens Daniel Barenboim zowel als pianist en als dirigent van de Staatskapelle Berlin.

Ludwig van Beethoven - Piano Concerto No. 3 in C minor Op. 37

  • 00:10 I. Allegro con brio
  • 18:10 II. Largo
  • 28:08 III. Allegro

Klik hier om YouTube te openen of copy/paste deze link: https://youtu.be/8m0JMErygG0 of klik hieronder op de foto.

Heb je nu weinig tijd, luister dan zeker naar het Largo en geniet van deze 10 betoverende minuten. Alleen in je kot misschien, maar ons lot verbonden met elkaar.

Kom uit je kot - 23 juni - Pareidolia met stoepkrijtkunst van David Zinn

Verleden week, op 18 juni, verscheen in De Standaard een artikel onder de titel: 'Deze kunstenaar voert elke dag een gevecht met de weergoden' . Misschien heeft het ook jouw aandacht getrokken. In ieder geval was onze nieuwsgierigheid gewekt.

Op de website van de DS kan je de kunstenaar David Zinn in een korte videoclip bezig zien.

Je kan hem best omschrijven als een geboren verteller. Hij studeerde Engels en 'creative writing' en volgde tekenlessen in zijn vrije tijd. Professioneel ging hij aan de slag als freelance ontwerper met opdrachten voor bedrijven: posters, bedrijfslogo's, educatieve tekenfilms, etc. Wat gestart is als een tijdverdrijf om voor kinderen leuke beestjes op de stoep te tekenen in en rond zijn thuisstad Ann Arbor, Michigan, is omgeslagen in een passie en een full-time bezigheid die hem de wereld deed rondreizen. Maar zijn grootste bekendheid kreeg hij via TV, pers en sociale media.

Je kan veel van zijn werk vinden op zijn website of zijn Facebookpagina. Via zijn website kan je hem sponsoren (want zijn verdienmodel is vaag, wie wil er een kunstwerk kopen dat bij een regenvlaag verdwijnt?), of je kan hem vragen om jouw stoep te versieren ($ 3.500), of je kan een boek van hem kopen ($ 29,95).

Zijn meest voorkomende personages zijn Sluggo (een felgroen monstertje met rare gewoontes) en Philomena (een flegmatisch vliegend varken), maar de diversiteit van de figuurtjes van Zinn lijkt alleen beperkt door de grootte van de stoep en de inspiratie van de dag. Specifiek in zijn werk, naast het gebruik van stoepkrijt, is de verwevenheid van zijn figuurtjes met de omgeving. Die beestjes lijken zich daar best thuis te voelen. Artefacten of mankementen in stoep, wegdek of muur vormen de inspiratiebron en worden deel van de tekening. Het is de basis van zijn concept. Altijd grappig, die combinatie. Zelf verwijst hij naar het 'pareidolia effect' in ons menselijk brein 

"een psychisch verschijnsel, een vorm van illusie waarbij iemand een zodanige interpretatie van onduidelijke of willekeurige waarnemingen heeft, dat hij hierin herkenbare dingen meent waar te nemen. De naam is afkomstig van het Griekse para (naast) en eidolon (beeld). (wiki)

Het is te vergelijken met het herkennen van voorwerpen of gezichten in de wolken of in rotsformaties. David Zinn heeft daarover meer uitleg in een TED-talk die hij een paar maand geleden gaf.

In onze blogpost van 15 april hadden we het reeds over Illusionisten, zoals de bodypainting kunstenaar en ‘master of the unseen’, Johannes Stoetter. Hier nog eens de link naar een YouTube voorbeeld. Illusionisten maken gebruik van dit pareidolia effect in onze hersenen. 

Kunstenaars wenden dat expliciet aan om illusies te creëren, bv. bij een 'trompe-l'œil'  of zoals in dit schilderij hieronder van Giuseppe Arcimboldo (1527–1593), De Rechter.

Maar het kan ook veel subtieler. In feite is het impressionisme, en meer nog het pointillisme daarvan ook een voorbeeld , zelfs ook bij een Van Gogh: door het pareidolia-effect in ons brein worden punten en grove penseelstreken geïnterpreteerd als kleurvlakken die ons via hun vormen doen denken aan bestaande plaatsen, zichten of voorwerpen. Zie bv. dit schilderij van Georges Lemmens, Kust bij Heist, of Van Gogh's Korenveld.

Kijk, er is niet wat er is. Of … er is meer dan je ziet!

Het kan ook in theater. Kijk bv. hieronder naar een trailer van het Spaans-Chileens gezelschap La Llave Maestra: een jas wordt een zanger, een papieren zak een monster. Of zie jij iets anders? 

Kom uit je kot - 22 juni - Zubin Mehta en Daniel Barenboim live op 23 juni

Niet te missen, morgen dinsdag 23 juni om 20u00, een exclusief concert vanuit Florence met het orkest Maggio Musicale Fiorentino met Zubin Mehta als dirigent en Daniel Barenboim als pianist,  2 legendarische  figuren uit de wereld van de klassieke muziek. Bestel nu je elektronisch toegangsticket.

Dit concert met beperkt publiek (een zitplaats kost 100 €) wordt live gestreamd vanuit het Teatro del Maggio Musicale in Florence, Italië. Zubin Mehta zet zijn Schubert-cyclus voort met de onweerstaanbaar melodieuze vroege symfonie nr. 3. Het programma wordt aangevuld met Beethovens pianoconcert nr. 3 in c klein, met als solist Mehta's jeugdvriend en medewerker Daniel Barenboim.

Een kaartje voor het live online bijwonen kost 9,90 € en kan je kopen vanaf deze IDAGIO pagina. Dan krijg je een code die je net vòòr het concert moet gebruiken om aan te loggen vanaf dezelfde pagina.

Het concert duurt ongeveer 50 min en na de uitvoering zullen beide artiesten vragen van luisteraars beantwoorden.

IDAGIO, het bedrijf dat de opnames en de live-streaming organiseert, betaalt 80% van de netto-inkomsten door naar het orkest. Zo kunnen we in deze tijden van lockdown toch een zeer getroffen sector blijven ondersteunen.

Ter inleiding en voorbereiding, hier nog wat informatie over beide maestro's.

Dirigent, pianist en politiek activist Daniel Barenboim werd geboren in 1942 in Buenos Aires in een Argentijns-Joods gezin. Vanaf 5 jaar leerde hij piano van zijn moeder en studeerde later bij zijn vader. Op 7 jarige leeftijd gaf hij zijn eerste publiek concert in Buenos Aires. In 1952 verhuisde de familie naar Israël, een paar jaar later naar Salzburg. In 1967 huwde hij in Jeruzalem met de Britse celliste Jacqueline du Pré. Zijn boezemvriend, dirigent Zubin Mehta (van Indische afkomst), was toen getuige:

I was not Jewish I had to temporarily be renamed Moshe Cohen, which made me a 'kosher witness'.

Hij trad vaak op samen met Jacqueline du Pré en ze speelden veel kamermuziek, ook met bevriende musici als Pinchas Zukerman, Itzhak Perlman en Zubin Mehta. Sinds de jaren zeventig leed Du Pré aan multiple sclerose en zij stierf in 1987 op 42-jarige leeftijd. Barenboim hertrouwde in 1988 met de Russische pianiste Elena Bashkirova, met wie hij toen al twee zonen had, David Arthur (1982) en Michael (1985) die ook allebei in de muziekwereld actief zijn, resp. als producer en volist.

Barenboim is een wereldburger met Argentijnse, Israelische, Palestijnse en Spaanse nationaliteit. Hij woont in Berlijn. Hij was de eerste persoon om tegelijk een Israëlisch en Palestijns staatsburgerschap te hebben en staat bekend als een uitgesproken voorstander van de rechten van de Palestijnen. Kijk hier of klik op het beeld hieronder voor een reportage van de Duitse TV zender DW ter gelegenheid van Barenboim's 75-ste verjaardag, in 2017.

____

Dirigent Zubin Mehta is geboren in Bombay in 1936 als zoon van Mehli Mehta, oprichter van het Bombay Symphony Orchestra. Zijn eerste lessen in vioolspel en orkestdirectie kreeg hij van zijn vader. Na zijn opleiding, o.a. in Wenen en Londen volgde een indrukwekkende loopbaan als muzikaal directeur en dirigent van verschillende beroemde orkesten. Zo bv. was hij 13 jaar muzikaal directeur bij de NY Philhanornic en 32 jaar chef-dirigent van het orkest Maggio Musicale Fiorentino. In oktober 2019 vierde hij zijn afscheid van de Israel Philharmonic Orchestra waarvoor hij 50 jaar dirigent en muzikaal directeur was.

Bekijk hieronder een YouTube video van een CBS interview met Zubin Mehta in 2018, bij zijn aangekondigd afscheid als dirigent van de Israël Philharmonic.

Wil je nog meer weten van beiden? 

  • het YouTube kanaal van Daniel Barenboim waar hij tot voor kort regelmatig korte berichtjes postte over muziek en andere belangrijke dingen
  • de website van Daniel Barenboim, met uitgebreide biografie, concertagenda's en nieuwtjes met links naar videouitvoeringen
  • de website van Zubin Mehta, met een volledige biografie, foto's en links naar de orkesthuizen waar hij ooit werkzaam was

Hieronder, als toemaatje, een historische opname uit 1997 van Daniel Barenboim en Zubin Mehta met Tchaikovsky's 1ste pianoconcerto in B-flat major, vanuit de Waldbühne in Berlijn met de Berliner Philharmoniker. Ongeveer 20.000 aanwezigen! Dat waren nogal eens heroïsche tijden.....

Klara on Tour! Op zondag 21 juni

HERBELUISTER Klara-on-Tour! hier

https://radioplus.be/#/klara/herbeluister/f1e20fbc-b3b8-11ea-bd09-02b7b76bf47f

Een concertmarathon met en bij Klara’s grootste partners, om de zomer feestelijk in te zetten! In deze bizarre tijden wil Klara – mét haar grootste partners uit de muzieksector - toch voor een feestmoment zorgen bij de start van de zomer. Daarom presenteert Klara: ‘Klara on Tour’ op zondag 21 juni, van 10 tot 18 uur.

De tour start in Brussel (Bozar, i.s.m. Klarafestival), gaat over Antwerpen (deSingel), en Gent (De Bijloke), terug naar Brussel (de Munt in Bozar). Vervolgens een retourtje Antwerpen (AMUZ) - Brugge (Concertgebouw, i.s.m. MA Festival) - Antwerpen (deSingel, i.s.m. Opera Ballet Vlaanderen en Muziektheater Transparant), om te eindigen in Brussel (Flagey).

De marathon is niet alleen te beluisteren op Klara radio en via de Klara-app, maar ook te bekijken via livestream op klara.be, de Klara-app en het muziekplatform Pickx van Proximus (online en tv-kanaal). Later volgt een samenvatting op VRT NU en/of canvas.be of hier.

Kom uit je kot - 21 juni - Land Art in Flevoland

Vandaag reizen we virtueel (in de volgende weken misschien echt?) naar Flevoland, op zoek naar Land Art.

  • Flevoland is de jongste van de twaalf provincies in Nederland en is ontstaan door drooglegging van delen van de voormalige Zuiderzee, met daarbinnen de voormalige eilanden Urk en Schokland. Bij het begin van onze jaartelling was deze streek nog poldergebied, maar door het langzaam stijgen van de zeespiegel ontstond in het Zuiderzeegebied een aantal meren, die rond het begin van onze jaartelling aaneengesloten raakten als 'Lacus Flevo' en door grote stormen en overstromingen in de vroege Middeleeuwen aansluiting kregen met de Noordzee. Zo ontstond de Zuiderzee, tijdens de Gouden Eeuw druk bevaren als toegangsweg naar de VOC-stad Amsterdam en met langs de kust een tiental florissante Hanzesteden. Na de watersnood van 1916 werd uiteindelijk de inpoldering van de Zuiderzee bij wet beslist. In 1932 was de Afsluitdijk klaar en vanaf 1940 begint de inpoldering die duurt tot 1968. Er ontstaan nieuwe steden als Almere en Lelystad die vandaag samen reeds meer dan 300.000 inwoners tellen.
  • Land Art of landschapskunstwerken zijn ingrepen van kunstenaars in een natuurlijk landschap. Ze wijzigen iets aan de ‘natuurlijke’ omgeving of installeren er iets wat er niet thuishoort, als een soort signaal te midden van de natuur. De kunstenaar laat er zijn spoor na, zijn signatuur. Land Art is een kunstvorm die in de VS is ontstaan in de jaren 70 en later naar Europa is overgewaaid. Land Art kunstwerken zijn immers monumenten, maar dan in een natuurlijke omgeving, monumenten die ons doen herinneren (‘monere’= Latijn voor herinnering) aan iets wat zich daar afspeelde of iets wat voor ons, toevallige passanten, belangrijk kan zijn.

Er zijn nu al 9 van die kunstwerken in Flevoland, allen gemaakt door wereldberoemde kunstenaars, verborgen schatten die je de wonderbaarlijke geschiedenis van de totstandkoming van de polder doen ervaren.

We reizen virtueel, daarom hier ook wat beeldmateriaal. Eerst deze mooie 'roadtrip' van 6 minuten, uit de reeks 'Nu te zien' van Avrotros en uitgezonden op 19 juni 2020, met als gids Ralf Keuning, directeur van Museum de Fundatie in Zwolle.

Reis je fysiek en wil je alle 9 landschapskunstwerken zien, dan moet je een hele dag uittrekken, want sommige werken liggen wat verder van de weg af en is er een kleinere fysieke inspanning vereist om er te geraken, zie het als een mentale voorbereiding om het werk beter te begrijpen. Hieronder een lijst en een kaartje. Als je toch moetkiezen, dan zijn onze toppers: 1/, 2/, 3/, 5/ en 6/.

Op https://www.landartflevoland.nl/ vind je meer informatie.

  1. Daniel LibeskindPolderland Garden of Love and Fire
    Postcode 1309 BB. Pampushavenweg (tussen Oostvaardersdijk en Brikweg), Almere
  2. Antony Gormley, Exposure
    Postcode 8242 PA. Strekdam aan het begin van Houtribdijk (N302), Lelystad
  3. Robert MorrisObservatorium
    Postcode 8219 PG. Swifterringweg (hoek Houtribweg, aanrijden vanaf Klokbekerweg of Edelhertweg), Lelystad
  4. Paul de KortPIER+HORIZON
    Postcode 8317 PD. Zwartemeerdijk, Kraggenburg (na parkeren entree via fietspad tussen Zwartemeerweg 62 en 64).
  5. RAAAF & Atelier de Lyon, Deltawerk//
    Postcode 8316 PT. Voorsterweg 34, Marknesse.
  6. Bob GramsmaRiff, PD#18245
    Postcode 8256 RD. Bremerbergdijk 10, Biddinghuizen.
  7. Piet SlegersAardzee
    Postcode 3897 LH. Vogelweg (hoek Lepelaartocht, tussen Ooievaarsweg en Reigerweg), Zeewolde.
  8. Richard SerraSea Level
    Postcode 3892 HZ. De Verbeelding 25, Zeewolde (overzicht vanaf brug Kastanjelaan).
  9. Marinus BoezemDe Groene Kathedraal
    Postcode 1349 CX. Kathedralenpad (aanrijden vanaf Tureluurweg), Almere

Maar virtueel kunnen we hier ook nog wat meer bekijken, bv. onze favoriete bestemming: Deltawerk// van RAAAF, gelegen in het Waterloopbos in de Noordoostpolder en een restant van een immense  betonnen golfslagbak die hier gebouwd werd om de impact van de zeegolven op dammen en dijken na te bootsen. Nu is de bak letterlijk verzaagd tot een monument voor de Deltawerken, een ode aan het menselijk genie om de natuur en de zee in bedwang te krijgen, maar ook een verwijzing naar de onverwoestbare kracht van de natuur die ooit deze bak weer zal overwoekeren en opslorpen.

Misschien is Flevoland deze zomer wel een ideale corona-proof bestemming, want alles speelt zich af in open lucht en er is veel ruimte rond de kunstwerken, veel groen en goede fietsinfrastructuur.

Weet dan ook dan er recent, tijdens de lockdown, podcasts gemaakt zijn. Kunstjournalist Luuk Heezen verzamelde de mooiste verhalen over deze landschapskunstwerken in de Flevopolder in een reeks van 9 podcasts van elk 10 à 15 minuten. Deze podcasts kan je vooraf downloaden op je smartphone en afspelen terwijl je van de ene locatie naar de andere rijdt. Kijk hier voor meer informatie. Online beluisteren kan vanaf hier en downloaden vanaf Spotify | Soundcloud | Facebooklivevideo's | Google Podcasts | Apple podcasts |

Hieronder alvast de introductie, met een interview met Martine van Kampen, curator van Land Art Flevoland. En daaronder, de podcast die hoort bij Deltawerk.

Kom uit je kot - 20 juni - De mobiles van Zoro Seigl

Herinner je je nog de strandbeesten van Theo Jansen (zie onze blogpost van 2 mei)? In dezelfde categorie kunstenaars als Theo Jansen, Panamarenko, Rickey en Tingely kan je ook Zoro Feigl plaatsen: met afgedankt materiaal en schroot maakt hij nieuwe constructies en probeert hiermee terug schoonheid te creëren. Zijn machines worden veelal aangedreven via een elektrische motor, maar het kan ook gewoon door de wind of door de natuurlijke luchtverplaatsing in een gesloten ruimte. Kabels, touwen, tuinslangen en kettingen laat hij dansen, draaien, kronkelen of spartelen. Zijn kunstwerken zijn grappig en speels, maar ook onvoorspelbaar en in een context te zien, zodat er een diepere grond en boodschap zichtbaar worden. Naast de puur visuele ervaring is er altijd de poëzie van een kritische beschouwing

‘De mensheid plaats zichzelf graag boven of buiten de natuur’. Nu zie je dat wij onderdeel zijn van een groter geheel. We kunnen niet zomaar de baas spelen over de natuur en haar wetten.’

Zoro Feigl (Amsterdam, 1983) is gefascineerd door waarom iets beweegt zoals het beweegt. Hij probeert het gedrag van een voorwerp eerst zo goed mogelijk te begrijpen, om dan de controle te krijgen en het object dan in te zetten in een nieuwe beweging, een nieuwe belevenis. Dan wordt hij de dirigent en creëert hij schoonheid met iets dat in een vroeger leven helemaal niet met schoonheid geassocieerd werd. Hier een ontmoeting met Zoro Feigl ter gelegenheid van de Kinderkunstweek.

Feigl studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht (2002-2004), de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam (2004-2007) en het Hoger Instituut voor Schone Kunsten in Gent (2010-2011). Hij exposeerde op velerlei plaatsen overal in de wereld en is een vaste gast in de Verbeke Foundation.

  • Ongetwijfeld heb je er het grote rode dekzeil gezien dat ophangt en af en toe gaat ronddraaien als een reuzenhoepelrok of als een immense papaverbloem, vandaar de  naam 'poppy'. Ook het geluid van het roterende dekzeil hoort bij de heleopvoering.
  • Of misschien bezocht je er de overzichtstentoonstelling Bewogen Beweging in 2016, met kinetische werken van Zoro Peigl en strandbeesten van Theo Jansen. 

Veel van zijn installaties zijn te vinden op zijn website, vaak met mooie clips, want kan je best de bewegingen waarnemen.

Een nieuwe werk is nu te zien in het Stedelijk Museum Schiedam

Zwermen – Zoro Feigl*

*Je ziet ze vliegen.

Op een met folie bespannen ring van 8 m doormeter liggen honderden kogeltjes. Door de beweging van de schijf. ontstaat een bijzonder schaduwspel dat lijkt op zwerm spreeuwen die kris-kras  in alle richtingen bewegen en een ballet lijken uit te voeren.

Zwermen vormt een opwarmertje voor Feigls grote tentoonstelling Jungle. De opening stond gepland voor half april, maar is vanwege het coronavirus naar eind volgend jaar verplaatst.

Kom uit je kot - 19 juni - 3x Permeke

Vandaag zetten we Constant Permeke in de spotlights. Er zijn verschillende redenen:

  • We blijven fan van ‘Het Kunstuur’, de tentoonstelling in de H. Geestkapel in Mechelen (nog tot 30 september), vooral omwille van de bijzondere format (zie ook reeds onze blog op 17 mei): je volgt een geprogrammeerde route doorheen de tentoonstelling, waarbij elk schilderij één voor één ingenieus uitgelicht wordt en een BV vertelt over zijn/haar bijzondere relatie met dat werk. Ook Permeke is vertegenwoordigd met 2 magistrale werken, die zijn oeuvre samenvatten: De visser en zijn vrouw (1922), Het zwarte brood  (1923)

"In donkere maar warme aardkleuren groeien eenvoudige boeren en vissers uit tot krachtig massief gebeeldhouwde reuzen."

Voor Permeke krijg je uitleg van Jo Demeyere. Hij vertelt je over de kunstenaar, wat hem drijft en wie zijn vrienden zijn. Klik op de foto hiernaast voor een korte impressie.

  • Het Permekemuseum in Jabbeke is terug open en te bezoeken mits vooraf inschrijven. En daarenboven is er, zoals vorig seizoen, elke vrijdagavond JazzyFridays@Permekemuseum, dit jaar te beleven vanuit je kot! Normaal vanuit de tuin, maar tijdens deze lockdown in Livestream. Vanavond, vrijdag 19 juni om 20:00, speelt Peter Verhelst als gitarist/udspeler, Anneleen Boehme op contrabas en als zanger en Yves Peeters op percussie. Te beluisteren via de facebookpagina van het Permekemuseum op deze link.

Het Permekemuseum of De Vier Winden is het woonhuis-atelier dat Permeke in Jabbeke liet bouwen. Journaliste Guinevere Claeys groeide er op, want haar ouders waren inwonende conciërges. ‘Ik heb uren zitten staren naar Permekes Marines, naar De Bedelaar, De Zaaier, Boer met Schop en dat verwoestende Het Afscheid.’

Uit een interview verschenen in de Standaard, 20 oktober 2012:

Zevenentwintig jaar nadat de schilder er stierf, werd ik er geboren. Hij was de laatste die er voorgoed zijn ogen sloot, ik de enige die ze er voor het eerst open deed – daar in dat veel te grote, maar wondermooie, en uitgesproken vierkante huis, ergens tussen Brugge en Oostende. De kunstenaar had het eind de jaren twintig laten bouwen en het trefzeker ‘De vier winden' gedoopt – wat arrogant toch, in de volle crisistijd van toen, al zeker in het holst van West-Vlaanderen. Maar het was wel de waarheid: van op het dak kun je elk van de vier windrichtingen oneindig diep in de ogen kijken. Met je neus noordwaarts in de lucht, ruik je er zelfs moeiteloos de zee van zes kilometer verderop. Mijn broer en ik hebben vaak naar de einder staan turen, op dat dak, acht meter hoog aan de Gistelsteenweg 341 in Jabbeke. Of nog vaker en even hoog: vanuit de immense paardenkastanje, achteraan in die weldadige tuin van 2 hectare.

  • De Stad Oostende organiseert de tentoonstelling ‘Over Permeke. Met de klankkleur van een basviool’  in de Venetiaanse Gaanderijen van 6 juni tot en met 8 november 2020. De tentoonstelling focust op de relatie van de expressionist Constant Permeke met Oostende in zijn schilderkunst. 


Constant Permeke (1886-1952), één van de hoofdfiguren in het Vlaamse Expressionisme, werd geboren in Antwerpen. Een groot deel van zijn leven bracht hij door in Oostende. Hij heeft er veel contact met Latemse kunstenaars zoals Frits Van den Berghe, Gust De Smet en Albert Servaes. Maar hij ontwikkelt een heel eigen stijl waarmee hij uitdrukking gaf aan zijn gevoelens bij het zien van het harde leven van de vissers en de boeren tijdens en na de 1e wereldoorlog. Zijn werken lijken zwaarmoedig omwille van de donkere aardkleuren en de vervormde figuren. Maar eerder wil hij de verbondenheid van de mens met de natuur uitdrukken, en het lot dat we allen ondergaan. En in het aanvaarden ervan zit net ook de diepere grond en de schoonheid van het leven.

Misschien zag je het reeds in de trailer: deze tentoonstelling toont de weg naar post-corona museumbeleving. Groepsrondleidingen met gidsen zijn niet meer mogelijk en bezoekers moeten een vastgelegd parcours afleggen. De klassieke audiotoursystemen zijn minder geschikt, want moeten voldoende ontsmet worden na elk bezoek.

Voor deze tentoonstelling iser een digitale rondleidingsapp gemaakt die je kan downloaden op je eigen smartphone via de ErfgoedApp uit de Playstore (Android) of Apple Store (iOS). Uiteraard breng je liefst je eigen oortjes mee, of koop er ter plaatse. Er is een app voor volwassenen en er is er ook ééntje voor gezinnen met kinderen. Die laatste heeft ook specifieke doe-opdrachten. Voor beide audiotours kroop Jan Decleir in de huid van de meester. Permeke vertelt hoe zijn werken tot stand komen, welke thema’s en problematieken hij wil aankaarten en met welke technieken hij schildert en tekent. Hij vertelt over zijn werk: ‘ik schilder niet zoals ik zag, maar zoals ik meende gezien te hebben’. (klik op de videoclip hieronder voor een impressie).

Voor mensen met een auditieve beperking is er een visioguide app in Vlaamse Gebarentaal ook te downloaden via de Erfgoedapp.

Voor mensen met een visuele beperking gebruikt de expo de nieuwste voel- en luistertechnologie in een samenwerking met UD Projects/PictureLive. Acht kunstwerken werden geselecteerd en kunnen via audiodescriptie, voellijnen en -rasters beleefd worden. PictureLive zet visuele informatie om in een voelbare en hoorbare vorm:

  • Op de afbeelding wordt in een transparante materie reliëf aangebracht. Voellijnen komen bovenop de omtrek van een figuur, voelrasters vullen vlakken op.
  • Daarnaast stuurt een chip een signaal naar je smartphone waarop een geluidsfragment start met een beschrijving van wat je voelt.

Het gelijktijdig voelen en luisteren maakt het voor iemand met een visuele beperking mogelijk om zich te visualiseren wat er te zien is. Zie de video hieronder voor meer uitleg.

Kom uit je kot - 18 juni - The Power of Black Lives Matter

Tien dagen geleden, op 10 juni, ging onze aandacht reeds naar de problematiek van de Afro-Amerikanen en het racisme. En nu nog steeds blijft het onderwerp hoofdpaginanieuws. Het beroert niet alleen de VS, maar de hele wereld Ook het racisme bij ons wordt aangeklaagd en is er een roep om het kolonialisme in vraag te stellen en met objectieve maatstaven te omkaderen, ook in onze monumenten, ook in onze geschiedenisboeken, zodat we anders gaan denken.

De cover van het weekblad 'New Yorker' van 22 juni trekt onze aandacht: geen titel, maar alleen een indringende portrettenmozaïek van bekende en niet zo bekende Afro-Amerikanen, met daartussen 2 spanborden: 'I AM A MAN' en 'A MAN WAS LYNCHED YESTERDAY'. De cover refereert naar een kunstwerk van Kadir NelsonSay Their Names”: George Floyd is tot een martelaar-'hero' verheven, als een pinakel van een monument belichaamt zijn borstbeeld letterlijk een reeks van zwarte Amerikanen die gewelddadig en onschuldig gestorven zijn.

Het schilderij is digitaal te bekijken door hier of op de foto te klikken. Dan kom je terecht op de website van de 'New Yorker' en begint de pagina zich te laden. Dat kan enkele seconden duren, want het kunstwerk wordt in hoge resolutie naar je scherm gestuurd. Rechts van het beeld verschijnt tekst. Lees de tekst en scrol naar beneden. Eén voor één worden de zwarte personen vanuit de mozaïek uitgelicht en vergroot. Rechts in het beeld zie je hun naam en wordt hun verhaal verteld.

Door hun naam te noemen wil de kunstenaar de zinloosheid van het geweld tegen de zwarte bevolking aanklagen. Naast enkele historische martelaren zijn de meeste verhalen amper 5 jaar oud. Een monument voor racisme dat nog altijd ronddoolt.

De zeer geëngageerde hedendaagse kunstenaar Kadir Nelson uit L.A. haalde ook de cover van de 'Rolling Stone' van deze week met zijn werk: Power of Black Lives Matter. Hij liet zich inspireren door het schilderij van Eugène Delacroix, 'La Liberté guidant le peuple'. De gelijkenis met de strijd van het volk voor vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid is frappant. De Franse Revolutie is nog steeds aan de gang. Misschien is dit nu het historische tipping point.

Bekijk hieronder een korte reportage en een interview met de kunstenaar.

Kom uit je kot - 17 juni - Home alone, voor filmmakers

Voor vandaag 2 kunstzinnige kortfilms, gerealiseerd tijdens de lockdown door filmregisseurs in quarantaine, vanuit hun kot. Het onderwerp moesten ze niet ver zoeken: quarantaine, en wat het doet met mensen. Mensen zijn sociale wezens, mensen leven in groep. Een lockdown en thuisisolatie is tegennatuurlijk. Vereenzaming laat zijn sporen na.

Beide opmerkelijke kortfilms zijn gepubliceerd door de New York Times in hun Op-Docs serie

De 1e kortfilm (6 min) heeft als titel 'How to be alone' en schetst hoe iemand die alleen woont op een flat, zijn/haar dagen doorbrengt in quarantaine. Het is een zelfportret van Sindha Agha, een Pakistani-Amerikaanse filmmaker uit Los Angeles die experimenteert met documentaire en verhalende genres om te illustreren hoe sociale krachten diep persoonlijke ervaringen naar boven laten komen.

Net voor de lockdown is haar relatie op de klippen gelopen en is ze helemaal alleen wanneer de coronacrisis uitbreekt. Ze probeert te overleven door haar leven in isolatie te vergelijken met dat van poolreizigers of kosmonauten.

"I was struggling with quarantine — until I found the polar explorers"

I’ve been to space. I’ve waited out winter in Antarctica. And I know what is worth what

Filmtechnisch gaat het vooral over een gesproken tekst waarbij de woorden met stills en korte filmfragmenten geïllustreerd worden. Daardoor zit er vaart in de film, soms is het zelfs ADHD-achtig hectisch. Sindha Agha werkt ook graag met sociale media, en dat is in deze film duidelijk te merken. Je swipet als het ware van zin naar zin.

Noot: je kan de Engelse tekst als ondertitels aanzetten in de video (symbool CC onderaan aanklikken). Dat maakt het gemakkelijker om te volgen, want het gesproken verhaal is toch de hoofdzaak.

De 2e kortfilm (7 min) met als titel 'Messages from Quarantine' is gemaakt door de filmregisseurs Niccolò Natali (Pisa, 1989) en Nikola Lorenzin (Belgrado, 1989), die beide wonen en werken in Milaan.

De film laat de tegenstelling zien tussen fysieke afstand en virtuele nabijheid tijdens de lockdown. Het surrealisme en de paradox van Social distancing in een dichtbevolkte stad. Er wordt gefilmd in 4 verschillende buurten in Milaan:

  1. de wijk Barona in het zuiden van Milaan
  2. Gratosoglio, met de Witte Torens ontworpen door BBPR in 1963-1971
  3. de historische wijk Sarpi met de typische 'railinghuizen'
  4. de Gallaratese wijk, met het Monte Amiata-complex ontworpen door Carlo Aymonino en Aldo Rossi in 1967-1972.

Zo flitsend als de opnames zijn in de vorige film, zo langzaam gaat het in deze. Met een laagvliegende drone defileren de flats langzaam voorbij, nu eens horizontaal, dan weer verticaal. Af en toe zie je bewoners op hun terras of voor hun open raam. Voor hen is het leven stilgevallen. Ondertussen hoor je bewoners, via Whatapp berichten, vertellen hoe ze hun eigen situatie ervaren.

Beiaardconcert op maandagavond vanuit de St-Romboutstoren 

Gisterenavond 15 juni is het dan toch gelukt: het tweede concert werd zonder problemen live gestreamd  vanuit de beiaard van St-Rombouts via YouTube:   www.mechelen.be/beiaardconcerten (zie ook onze blogpost van 5 juni).

En nu staat de uitvoering online. Liesbeth Janssens, stadsbeiaardier van Lommel, speelt werken van Mozart.

Elke maandag van dit beiaardseizoen komt er een uitvoering bij. 

Kom uit je kot - 16 juni - Flashback openluchtopera in Valkenburg

Het openluchttheater van Valkenburg (Nederlands Limburg) heeft ons de laatste 2 jaren verwend met unieke operavoorstellingen in open lucht. Spijtig genoeg maar begrijpelijk zijn alle voorstellingen van dit voorjaar en van deze zomer een jaar opgeschoven. Vandaag moeten we het hebben van herinneringen. Herinneringen aan 2 mooie daguitstappen in goed gezelschap.

  • Op 16 juni 2018 stond op het programma:
    • Chateau St-Gerlach in Houthem (met het nieuwe congrespaviljoen van arch. Fr. Houben)
    • de Kindervallei of Regenboogspiraal (arch. Fr. Hundertwasser)
    • het openluchttheater in Valkenburg, met de operavoorstelling Un Ballo in Machera van Giuseppi Verdi, in een uitvoering van Opera Zuid. Deze productie werd geregisseerd door de Belg Waut Koeken in samenwerking met de Portugese decor- en kostuumontwerper Luis F. Carvalho en de philharmonie zuidnederland met de jonge Belgische dirigent Karel Deseure.

Voor een beeldmontage van de hele uitstap, zie de home page van onze website. Hieronder enkele fragmenten uit de opera, opgenomen door het Openluchttheater..

  • Op 18 juni 2018 gingen we eerst kijken naar StreetArt in Heerlen en dan naar het Openluchttheater van Valkenburg voor een voorstelling van de opera Fantasio van Jacques Offenbach door Opera Zuid, in een regie van Benjamin Prins, scenografie van Lola Kirchner, kostuums FASHIONCLASH en de philharmonie zuidnederland met dirigent Klaas-Jan de Groot.

Een link voor het fotoverslag van de uitstap vind je op de home page. Hieronder de officiële trailer, dan enkele fragmenten uit de voorstelling in het Openluchttheater van Valkenburg.

Kom uit je kot - 15 juni - Contact tracing apps en Dries Depoorter

Met de kwestie van de contact tracing apps komt de problematiek rond privacy terug naar boven. Een geladen discussie, want we hebben allemaal 1984  van Georges Orwell gelezen en wensen niet dat 'Big Brother' ons in al onze bezigheden gaat volgen.

Anderzijds moeten we ook toegeven: we zijn verknocht aan al die digitale toepassingen. Wat zou ons leven zijn zonder internet, zonder smartphone, zonder Google, zonder Waze, zonder bol.com of Amazon, zonder YouTube of Netflix? Kunnen we nog wel zonder? Misschien is een corona-app toch wel nuttig, of verkiezen we onze privacy en onze vrijheid?

Feit is dat al die computers gegevens bijhouden van onze voorkeuren, van onze 'whereabouts', van onze contacten en wie onze vrienden zijn. Misschien luisteren de virtuele assistenten op je smartphone wel heimelijk mee naar al je gesprekken of kijken mee in je huiskamer via je webcam. Dat lijkt 'scary', maar het hoeft daarom niet noodzakelijk een catastrofe te zijn. Als we maar bewust blijven van de risico's en waakzaam voor misbruiken. Vandaar de zin van een degeljke GDPR regelgeving en AVG (Algemene Verordening Gegevensbescherming).

Maar ook kunstenaars kunnen een knipperlichtfunctie bieden en ons waarschuwen voor de risico's. Neem nu de internetkunstenaar Dries Depoorter, een West-Vlaming die nu in Gent woont. Met zijn verschillende projecten haalde hij de internationale media. Met dank aan Lutgarde VE voor het doorspelen van de tip.

  • TinderIn: op sociale media zetten mensen een profielfoto, om te tonen wie ze zijn. Via automatische herkenningssoftware doorzocht Depoorter profielfoto's bij Linkedin (professioneel) en Tinder (privé) op matching en zette beide foto's van dezelfde persoon naast elkaar. Zo laat hij zien dat we professioneel en privé een andere kant van onszelf laten zien. Om privacy redenen zijn de personen onherkenbaar gemaakt.
  • Jaywalking: een installatie waarbij je kijkt naar live bewakingscamera’s aan kruispunten ergens in de wereld. Herkenningssoftware van Depoorter detecteert realtime als er iemand bij rood oversteekt. Dan krijg je de vraag voorgeschoteld of je deze inbreuk wil aangeven. Indien ja, wordt er een mail gestuurd naar een lokaal politiebureau met de foto als bewijsmateriaal.
  • Quick Fix, een verkoopautomaat waar je voor enkele euros 'likes' voor je Facebook, Instagram of Twitter kan kopen, of Die with me, een app voor je smartphone die actief wordt van zodra je minder dan 5% batterij hebt. Dan kom je in een internationale chatroom terecht met lotgenoten waarmee je dan je laatste momenten online kan delen, blijkbaar een echte hit bij de Apple of Androïd app stores.

In het project Long Faces dat Depoorter maakte samen met Douwe Dijkstra voor het Nederlands Film Festival Impakt, hekelen ze onze selfie-cultuur en de verplichting om telkens met een 'big smile' op een foto te verschijnen.

Naast deze grappige video bestaat de installatie ook uit een gehackt pasfotohokje waar je betaalt in functie van hoe triest je kijkt.

We staan er niet meer bij stil, maar wat gebeurt er eigenlijk met de data als we zeggen 'het zit in de cloud'? Dat vroegen Dries Depoorter en radiomaker Eva Moeraart zich af en ze creëerden een audio-installatie: Cloud Messenger, een moderne biechtstoel. Je kan er een bekentenis doen die dan ergens in de cloud opgeslagen wordt. Vervolgens zie je een wereldkaart met de plaatsen waar die bekentenis nog te beluisteren is, afhankelijk van waar in de wereld de server zich bevindt die je biecht heeft opgeslagen.

Bekijk deze reportage en interview over deze installatie die te zien was op de Expositie Luisterinstallaties van 30 sept t/m 05 nov 2016 in Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond.

Kom uit je kot - 14 juni - Van vader op zoon

Aan alle vaders: proficiat met Vaderdag!

Speciaal voor hen, deze selectie: Kunstenaar & Zoon bvba.

Vader Brueghel overleed toen zoon Pieter Brueghel de Jonge 5 jaar oud was. Hij bleef in het vak en samen met zijn jongere broer Jan hebben ze de familietraditie verdergezet. Jan Brueghel, goede vriend en stadsgenoot van Rubens, gaat zijn eigen weg en wordt een befaamd schilder van landschappen, dieren en bloemstukken enz. Pieter Brueghel de Jonge, kopieert de populaire werken van zijn vader, een lucratieve business.

Ongeveer een eeuw later in Nederland hadden Willem van de Velde de Oude en zijn zoon Willem van de Velde de Jonge zich gespecialiseerd in het schilderen van maritieme taferelen. Ze fungeerden als de 'Rudi Vranckx'  van hun tijd en schetsten zeeslagen en oorlogsschepen. In 1672, verhuisden zij samen naar Londen om daar aan het Engelse hof de vloot in beeld te brengen. 

Hier een sappige reportage van Man en Kunst van AvroTros,  door Lucas De Man.

En dan is er Renoir, le pinceau et la caméra.:

  • Vader Pierre-Auguste Renoir (1841-1919), een impressionistisch schilder die zich een vakman van de schoonheid noemde
  • Zoon Jean Renoir (1894-1979), een filmmaker die met bewegende beelden krachtige boodschappen de wereld instuurde.

Beiden hebben ze een voorliefde voor experimenteren , beiden zijn ze gevoelig voor het spel van licht en schaduw. Hier een korte video ter gelegenheid van een tentoonstelling in 2018, in Musée d'Orsay: Renoir père et fils. Peinture et cinéma.

En tenslotte, van vader op zoon in de muziek. Lang en Lang. Live opgenomen in Carnegie Hall, New York, in 2003. Piano-virtuoos Lang Lang en zijn vader Lang Guo-ren spelen samen Two Horses, een compositie naar werk van Huang Hai Hwai, Chen Rao Xing and Shen Li Qun. Vader Lang bespeelt een erhu, een 2-snarige Chinese viool.

Kom uit je kot - 13 juni - Picasso & Matisse. Beauty is a Line

Tot 13 september 2020 loopt in het Rijksmuseum Twenthe in Enschede de tentoonstelling Picasso & Matisse. Beauty is a Line . Een must-see voor éénieder met tekentalent, want hier kan je leren van de meesters in beeldende lijnen. 

Lijnen zijn de primaire middelen van een kunstenaar om iets uit te beelden. Grottekeningen, hiërogliefen, houtsneden tot moderne schilderijen, allen vertrekken ze van lijnen. Lijnen als contouren, lijnen als arcering, snijlijnen, hulplijnen,.... altijd ten dienste van de compositie. Vanaf het begin van de 20e eeuw komen de lijnen echter op het voorplan en eisen hun eigen rol als expressiemiddel. Virtuoze lijnen die in enkele trekken uitdrukking geven aan de werkelijkheid, sierlijk, puur, kernachtig. Kunstenaars zoals Pablo Picasso en Henri Matisse gaan deze techniek tot het uiterste uitproberen. In deze tentoonstelling worden hun lijnenspel vergeleken met dat van Toorop, Kirchner en Van Heemskerck.

Klik hier of hieronder op de foto voor een korte videoreportage van de AvroTros:Bart Rutten, artistiek directeur van het Centraal Museum in Utrecht, bezoekt de tentoonstelling Picasso & Matisse. Beauty is a Line in Rijksmuseum Twenthe.

Maar niet alleen deze tentoonstelling trok onze aandacht. Het Rijksmuseum Twenthe. blijkt ook één van de meest geavanceerde musea te zijn als het aankomt om het digitaliseren en documenteren van een collectie. Ze ontwikkelden een multimediale databasetechniek zowel voor onderzoekers als kunstliefhebbers en stellen die ter beschikking op hun website. Uit hun collectie van 7734 (!) kunstwerken  kies je via filters of zoekwoorden een bepaald schilderij of kunstwerk. Je klikt erop en krijgt dan een hoogresolutie beeld te zien. Als je verder naar beneden scrolt, vind je tekst en uitleg,  foto’s van schilderijen die er mee verband houden, informatie over de kunstenaar, andere werken van de kunstenaar, videomateriaal over het schilderij en/of kunstenaar, links naar andere websites of andere musea.

Een prachtige site voor opzoekingswerk, maar ook gewoon om te verdwalen en te dromen en dingen te zien die je in de echte wereld nooit bij elkaar samen vindt.

Zeker een lovenswaardig initiatief naar scholen en studenten toe. Als jezelf of je kinderen of kleinkinderen op zoek zijn naar materiaal voor een opstel of verhandeling of spreekbeurt over een kunstwerk, kunstenaar of periode, dan ben je  hier haan het juiste adres. Uiteraard ligt de klemtoonop Noord-Nederland, maar er zijn voldoende gerenommeerde internationale kunstenaars vertegenwoordigd.

Ook tijdelijke tentoonstellingen krijgen een gelijkaardige behandeling zodat een virtueel bezoek een aparte belevenis wordt. Die virtuele rondleidingen blijven ook beschikbaar na de tentoonstelling, een beetje zoals een gedrukte catalogus, maar dan multimediaal en voor iedereen te raadplegen op hun website. Kijk hier voor de lijst van beschikbare 'webexposities' zoals ze die noemen.

Zo is er ook een 'webexpositie' voor de tentoonstelling Picasso & Matisse. Beauty is a Line . Die is hieronder in deze blogpost geïntegreerd.

  • Voor de beste online museumervaring, klik in het beeld hieronder bovenaan rechts op ‘Volledig Scherm'.
  • Het online bezoek gebeurt door het beeld horizontaal naar links door te schuiven. Dat kan je doen door de slider onderaan horizontaal te verschuiven met je PC-muis, of door het wieltje te gebruiken van je PC-muis.
  • Je start helemaal links met een foto van het museumgebouw en doorloopt de hele tentoonstelling tot aan het laatste beeld met de catalogus en een link naar de webshop. Alles net zoals bij een echt bezoek.
  • Op elk beeld kan je klikken voor een uitvergroting. Sluit het beeld terug door op het kruisje te klikken.
  • Tussendoor kan je teksten lezen of videofragmenten bekijken.
  • Gebruik ESC om het bezoek af te sluiten en terug op deze pagina terecht te komen.

Lang leve internet! En eigenlijk moeten we niet meer uit ons kot!

Kom uit je kot - 12 juni - Weer klank? Weerklank!

Ook heimwee naar een live concert of voorstelling in ‘deSingel’ of de Elisabethzaal?

Op de website van deSingel wordt schuchter uitgekeken naar het najaarsseizoen. Andrà tutto bene - Alles komt goed. De ticketverkoop start op 17 juni, weliswaar met minder beschikbare zetels en een wachtlijstsysteem. Quid Internationale Symfonische Toporkesten?  Hm, wellicht moeilijk. Wel zijn er plannen voor een grote tent en podium in de binnentuin vanaf midden augustus. 

Ook voor Antwerp Symphony Orchestra (voorheen de Filharmonie) met vaste standplaats in de Koningin Elisabethzaal is het bang afwachten naar wat het najaar zal brengen. In ieder geval herstarten ze begin juli met een speciaal concert. De titel is veelbelovend: ‘WEER*KLANK’.

Onder leiding van hun nieuwe chef-dirigent Elim Chan (ze startte pas in het najaar van 2019) brengt het Antwerp Symphony Orchestra het werk Fratres voor strijkers en slagwerk van Arvo Pärt. Het orkest draagt dit werk op aan de slachtoffers van de coronacrisis en brengt hiermee tegelijk hulde aan alle werknemers uit de essentiële sectoren die een cruciale rol spelen tijdens de coronacrisis. Nog op het programma de 7e symfonie van Dvořák. Alles samen ongeveer één uur, gespeeld op 4 opeenvolgende concertdagen: 1 (open generale repetitie), 2, 3 en 4 juli.

De Koningin Elisabethzaal heeft een maximale capaciteit van 2000 plaatsen en zou meer dan 600 mensen publiek kunnen ontvangen onder de regels van social distancing. Maar voor ‘WEER*KLANK’ worden slechts 200 toehoorders toegelaten per concert, als eerste test en zoals opgelegd door de veiligheidsraad voor groepsevenementen. De oppervlakte van het podium wordt aanzienlijk uitgebreid door de beweegbare koortribune naar achter te schuiven zodat ook corona-proof kan gespeeld worden met een symfonische bezetting van 60 muzikanten.

Is dit het vooruitzicht van het nieuwe normaal? Laat ons hopen van niet. Maar we moeten geduld oefenen. Andrà tutto bene - Alles komt goed. Tenslotte heeft Vlaanderen ook bijna 20 jaar moeten wachten op een paar goede concertzalen. 

Kijk hier naar een korte trailer van de Antwerp Symphony Orchestra en hun thuisbasis in de Koningin Elisabethzaal.

Heimwee doet ons hart verlangen.

Gelukkig is er internet en kunnen we vanuit ons kot altijd wat tijd maken om bij te leren, bv. over deSingel, toch wel een uniek concept:

  • uniek als kunstsite voor theater, dans, muziek en architectuur
  • uniek als architecturaal gebouwencomplex.

Een plek waar zowel publiek, muzikanten als performers zich onmiddellijk thuis voelen. Volgende keer, van zodra we terug mogen, komen we anders kijken en luisteren.

En echt hoopvol worden we als we merken welke jonge veelbelovende talenten er momenteel in aantocht zijn. Neem nu bv. de pianist Wouter Valvekens uit Mechelen. 23 jaar pas, maar reeds internationaal getipt als 'rising star'. Behalve een begenadigd solist is hij ook een uitstekende kamermusicus onder meer als bezieler van het ARIES TRIO.

Momenteel vervolmaakt hij zijn pianospel aan de Royal Academy in Londen bij Ian Fountain. Maar die lessen liggen nu stil en dus is hij thuis. Omdat het begon te kriebelen om op te treden, ontstond het idee voor een gestreamd liveconcert. Op 6 juni werd vanuit een lege Blauwe Zaal dit pianorecital opgenomen. Een indrukwekkende prestatie waarvan je hier in stukjes kan proeven. Het applaus moet je er telkens zelf bij verzinnen, of misschien stuur je hem een berichtje als aanmoediging?   wouter.valvekens@gmail.com 

Kies je fragment met de tijdsindicator van de YouTubespeler

  • 00:58 - 11:15   Franz Schubert | Impromptu in Bes, opus 142 nr. 3
  • 11:15 - 12:58   Wouter Valvekens geeft zelf commentaar bij zijn concert
  • 12:58 - 25:16   Frédéric Chopin | Fantasie in f, opus 49
  • 25:16 - 52:35   Robert Schumann | Carnaval, opus 9 , ‘Scènes mignonnes sur quatre notes’

Kom uit je kot - 11 juni - Een vers voor kinderen en andere grote mensen

‘Waar moet je al niet voor oppassen als je buiten komt?’, vroeg Pat Donnez zich meer dan tien jaar geleden voor het eerst af. Een vers over binnenblijven, speciaal voor kinderen en andere grote mensen. Gekozen uit een reeks 'Poëzie met Pat' die Klara radio recent op haar YouTube-kanaal heeft geplaatst.

Pat Donnez kennen we natuurlijk best van zijn programma 'Berg en Dal', op zondagmorgen van 10 tot 11 op Klara: 'een uur lang met een gast op levenswandel'. Of van 'Titaantjes' (2001-2007), met een reeks van spraakmakende interviews met bekende Vlamingen of Nederlanders die je nu nog kan beluisteren. Of recenter nog, in 2014, van Bwana Kitoko waar Pat Donnez in negen afleveringen op zoek gaat naar de zwarte ziel van de Belgen en de blanke roots van de Kongolees.

Maar naast zijn werk op radio is hij ook romanschrijver en dichter, met gedichten voor kinderen maar ook voor volwassenen. Op zijn website vind je een aantal gedichten die hijzelf inspreekt.

Hier dan, speciaal voor deze coronatijd, een gedicht uit 2011, 'Alleen'.

Alleen

Waar moet je al niet voor oppassen als je buiten komt?
Zomersproeten. Wintervoeten.
Hagelschoten. Duizendpoten.
Heksentoeren. Keuterboeren.
Jachtgeweren. Coniferen.
Pruimenmondjes. Kippenkontjes.

Je bent nergens veilig meer. Altijd dreigt er wel
een haaienvin
een suikerspin
een tijgerin
een zeppelin
een pleeggezin.

Echt, ik kom de deur niet meer uit.
Voortaan zet ik mijn zinnen op binnen.

Binnen gebeurt er niets. Helemaal niets.
Binnen is er niemand.
Binnen ben ik.
ALLEEN.

Pat Donnez

Hoe reageren kinderen op de lockdown en het verplicht binnenblijven? En vooral hoe gaan ze er creatief mee om in hun kindertekeningen? Hier enkele sprokkels.

Wat mis jij het meest nu je thuis moet blijven? Je klasgenoten? Of muziekles?

Kinderen van over de hele wereld maakten er een tekening over. Persbureau Reuters maakte foto's van de tekeningen. Zo ontstond een fotoserie met kinderen van overal ter wereld. Klik op de foto voor het artikel met enkele opmerkelijke tekeningen of op de YouTube voor een kortevideoreportage.

Bij HLN-Nina vroegen ze hun lezers om kindertekeningen op te sturen. Galeriste Sofie Van de Velde koos uit de inzendingen haar toppers en gaf advies aan de kleine Picasso’s, Warhols en Monets. 

Klik op de foto hieronder voor het artikel op HLN of ga naar despecifieke facebookpagina waar je alle kunstwerkjes kan zien, ' Nina's Virtueel Kinderkunstmuseum'.

Of dit stoepkrijtinitiatief van Basisschool 'T Egeltje in Mol, waar ieder kind 'een uniek stekeltje' is.

Als je ooit nog eens op zoek moetnaar ideeën om kinderen bezig te houden in huis, ga maar eens kijken op hun facebookpagina. Heel creatieve mensen daar in die school.

Kom uit je kot - 10 juni - Mondo Mendini in Groningen

Het Groninger Museum is één van de meest opvallende museumgebouwen ter wereld. Kleurrijk, speels, fantasierijk, geheimzinnig, ironisch, verrassend en vol iconografische en kunsthistorische verwijzingen. Controversieel in ieder geval, want dat was net de bedoeling van de bouwheer en de architect. De voorkant van het museum, met zijn goudgele toren en 4 pinakels op de hoeken, lijkt recht uit de Efteling te komen, de achterbouw (op de foto hierboven op het voorplan) ziet eruit als wat er overblijft na een ontploffing. Eén grote kermisattractie moest het worden, een tempel alleen voor de kunst. De nuchtere Nederlanders uit het Noorden wisten niet wat ze zagen, maar het Bilbao-effect werkte: Groningen werd bekend tot in het buitenland en evolueerde sindsdien als een stad met mediterrane allures, vol kleur en zwier. Een beetjeItalië in Nederland.

Verlengd tot eind augustus loopt er vandaag nog de overzichtstentoonstelling 'Mondo Mendini', een ode aan de man achter het ontwerp van het museumgebouw, de Italiaanse architect en designer Alessandro Mendini. Voor Mendini (1931 - 2019) was dit museumgebouw één van zijn hoogtepunten.  25 jaar na de opening ervan hielp hij mee om de lustrumtentoonstelling te realiseren, maar spijtig genoeg overleed hij kort voor de opening. Daardoor werd deze tentoonstelling meteen een hommage aan zijn veelzijdige  persoonlijkheid en een retrospectieve van zijn werk, een visueel overweldigende mix van beeldende kunst, design en architectuur.

Misschien zegt de naam Mendini  je helemaal niets, maar ongetwijfeld ken je wel enkele van zijn ontwerpen. Misschien heb je zelf wel een gebruiksvoorwerp van hem bij jou thuis. Bekijk hiernaast een korte video over zijn drijfveren als designer, kunstenaar en architect.

Het filmpje is gesponsord door Alessi die vele van zijn ontwerpen op de markt brengt, o.a. de beroemde kurkentrekker in de vorm van een ballerina. Bij het openen van een fles wijn gaan haar armen sierlijk omhoog. Een design waar je blij van wordt. En dat is typisch Mendini.

In de reeks van Avro-Tros 'NU TE ZIEN' kunnen we de tentoonstelling virtueel bezoeken, als voorsmaakje als je er nog niet was, of als herinnering aan je bezoek. Klik op de foto hieronder om op de webpagina van Avro-Tros de videoplayer te openen, of klik hier.

Kom uit je kot - 9 juni - 'De Schreeuw', van Edvard Munch

Wat is het geheim van het meest bekende schilderij van Edvard Munch, 'De 'Schreeuw'? Waarom plaatsen veel mensen dit schilderij in hun top-10 lijstje, naast de Mona Lisa of het Meisje met de Parel?

Bij de laatste 2 is het gemakkelijker te begrijpen, we voelen ons direct aangesproken door de persoon die ons onbevangen aankijkt en minzaam glimlacht. Dat schept een vredevolle band, we voelen sympathie en we staan in bewondering voor het genie van de kunstenaar om met verf en penseel deze subtiele sensuele gewaarwordingen te kunnen overbrengen.

Maar bij 'De Schreeuw' moet er iets anders spelen, iets wat mensen aantrekt, terwijl het toch geen gevoel van rust en schoonheid oproept. Integendeel, het lijkt een apocalyptisch tafereel voor te stellen, de wereld in brand, een vreselijke nachtmerrie, het laatste wat we willen meemaken. 


In een korte video uit de reeks 'Art Zoom' van Google Arts & Culture kijken en luisteren we eerst naar 'Girl in Red', een bekende zangeres/vlogster uit Oslo, die ons meeneemt doorheen het fascinerende schilderij 'De Schreeuw' van haar landgenoot Edvard Munch en alle details laat zien, op zoek naar haar geheim. De gesproken taal is Engels, maar via de instellingen van de YouTube-player kan je ook ondertitels toelaten in verschillende talen, waaronder Nederlands.

Nu we het schilderij beter kennen, gaan we luisteren naar Philippe Van Cauteren, directeur van het SMAK in Gent. Hij heeft het over het “oerangstkunstwerk” in een korte reportage uitgezonden tijdens het programma 'De Wereld van Sofie', Radio 1, op 8 januari 2020. Klik op de foto hieronder en activeer het radiointerview op de webpagina van Radio 1.

Naschrift:

Het was de bedoeling dat op maandagavond 8 juni om 20u30, met de start van het beiaardseizoen in Mechelen, het eerste concert live gestreamd zou worden via YouTube: www.mechelen.be/beiaardconcerten (zie ook onze blogpost van 5 juni). Alles startte vlot, met een generiek en het programma van de avond, maar het beeld en de klank bleven achterwege. Uiteindelijk werd dit beeld uitgezonden. Volgende week lukt het hopelijk beter!

Kom uit je kot - 8 juni - Basquiat en Black Lives Matter

Neen, dit is geen oproep om te gaan betogen. Maar, zoals je allen weet, zit de lockdown vanaf 8 juni in faze 3: d.w.z. dat alles mag, tenzij het (nog) niet mag. En we mogen terug naar buiten! Daarom vanaf nu een nieuwe headline.

Vandaag gaat onze aandacht naar racisme, een andere pandemie waarvoor ook nog geen vaccin beschikbaar is. Nieuwe broeihaarden in de VS laten ons ook hier niet onverschillig. Want dat virus sluimert overal, ook in België. Leopold II moest het recent nog ontgelden en politiek rechts wringt zich in alle bochten om er toch mee weg te kunnen.

We gingen we op zoek hoe kunstenaars de zaak van de Afro-Amerikanen in hun kunst verwerken.

Vanaf de jaren 60 tot na 80 was er in de VS de Black Power beweging, een strijdkreet voor gelijke burgerrechten voor de zwarte bevolking, geïnspireerd door nieuwe onafhankelijke Afrikaanse landen. Binnen die beweging waren ook meer militante  organisaties, zoals de Black Panther Party aktief. In die explosieve tijden reageerden zwarte artiesten met krachtige kunst die uitlokte, confronteerde, verwarde. De verscheidenheid aan kunstwerken weerspiegelde de vele tegengestelde standpunten, van zeer militant tot geweldloos, cfr. Martin Luther King.

Hier een 3-tal selecties.

_______

Soul of a nation: art in the age of black power. 

Aan het thema van de Black Power werd in 2016-2017 een reizende tentoonstelling gewijd die o.a. ook in Tate Modern te zien was: Soul of a nation: art in the age of black power. 

De affiche laat een werk van Barkley L. Hendricks uit 1969 zienen heeft als veelzeggende titel: Icon for My Man Superman (Superman Never Saved any Black People – Bobby Seale). Het is een zelfportret terwijl hij een superman T-shirt draagt en daarmee verwijst naar een quote van Bobby Seale, politiek activist en leider van de Black Panthers. 

Hieronder een video van 4 min van FT Life over deze tentoonstelling

_________

Tell Me Your Story

In kunsthal KAde, in Amersfoort, loopt nog tot eind augustus 2020 een tentoonstelling Tell Me Your Story. Bijna 50 kunstenaars tonen de visueel overweldigende rijkdom van de zwarte cultuur. Vanaf de Harlem Renaissance in de jaren twintig, tot hedendaagse kunstenaars in de context van hun voorgangers. Hun beeldende kunst gaat telkens weer over het afrekenen en overstijgen van hun geschiedenis, hoe ze als slaven binnengebracht werden, beroofd van vrijheden en opvoeding en alleen via zang en beeldende kunst hun verhalen konden doorgeven, van generatie op generatie. 

_________

Basquiat and Black Lives Matter

In 2019 liep er in het SCHUNCK glaspaleis in Heerlen een overzichtstentoonstelling 'Basquiat - The Artist and His New York Scene', de Europese première van het vroege werk en leven van kunstenaar Jean-Michel Basquiat en zijn tijdgenoten Keith Haring, Nan Goldin en Jenny Holzer.  De ‘DIY-cultuur’ uit de vroege jaren ‘80 in New York met zijn graffiti-, hiphop & breakdance scène, past perfect bij Heerlen, een voormalige mijnwerkersstad die zichzelf opnieuw uitvindt en met straatkunst en murals haar verleden verwerkt en overstijgt.

Jean-Michel Basquiat (1960 - 1988) begon als tiener met graffiti en streetart en maakte later grote en complexe schilderijen. Daarin verwerkte hij thema's zoals racisme, klasse, gender, kapitalisme en politiegeweld en daagde de blanke dominantie. Alles zeer politiek geëngageerd werk waarmee hij in zijn korte leven wereldberoemd werd, maar vooral ook kunst dat na zijn plotse overlijden (door een overdosis) nog altijd blijft nazinderen en kunstenaars inspireert.

Uit de reeks van 'Nu te Zien', van AvroTros, zien we Cathelijne Broers, directrice van de Hermitage, die de Basquiat expositie in SCHUNCK bezocht (nu wel niet meer te zien voor alle duidelijkheid).

Dat Basquiat nog steeds leeft bij de Afro-Amerikaanse bevolking, bewijst onderstaande clip uit 2016. Hij is opgenomen door studenten van de Williams College Museum of Art of WMCMA in Williamsburg MA, naar aanleiding van een debat rond Basquiat's schilderij Defacement (The Death of Michael Stewart). Michael Stewart was een vriend van Basquiat en ook streetart kunstenaar. Hij werd in 1983 door de politie in NY in onduidelijke omstandigheden doodgeslagen nadat hij betrapt was op het maken van graffiti in de metro in NY. Basquiat heeft toen als hommage dit aangrijpende werk gemaakt. Een nieuwsfeit uit 1983 dat niet alleen in 2016 nog actueel blijkt, maar ook nog vandaag.

Hieronder links een snapshot uit het debat met een reproductie van het schilderij als achtergrond, rechts de videoclip van Jamal Meneide als eenfreestyle/choreografische vertolking ervan. De 2de zwarte danser zonder aangezicht is in feite dezelfde persoon, maar in een montage achteraf toegevoegd. Lees hier iets meer wat dit schilderij aan vragen en emoties bij Jamal Meneide oproept.

Blijf in je kot - 7 juni - Ann Veronica Janssens in Louisiana.dk

Denemarken is nog wel geen toegelaten reisbestemming voor Belgen, toch maken we een virtueel uitstapje naar het Louisiana Museum of Modern Art, een echt ' instituut'  in het landschap van de internationale hedendaagse kunst. En een aanrader van zodra de grenzen weer opgaan. Momenteel en verlengd tot 21 juni loopt er een tentoonstelling van de Belgische kunstenares Ann Veronica Janssens, ‘Hot Pink Turquoise’. Een goede reden dus om er eens te gaan kijken.

Vooreerst iets over het museum zelf. Het is gelegen aan de kust ongeveer 30 km boven Kopenhagen in een prachtige parkomgeving. De naam verwijst naar de eerste eigenaar van de villa uit 1855: hij noemde de villa naar de voornaam van zijn 3 echtgenotes, allemaal Louise. Het museum werd gesticht in 1958 door Knud Jensen; hij breidde de villa uit met een modern bijgebouw. Het museum focust op hedendaagse kunst vanaf WO II en bezit een eigen representatieve collectie. Ook worden er voortdurend tijdelijke tentoonstellingen ingericht. In haar educatieve rol werd in 2012 Louisiana Channel opgericht, een non-profit internet-TV kanaal dat nu een bibliotheek van 750 docu-video's ter beschikking stelt over beeldende kunst, literatuur, muziek, architectuur en design. De videotheek is deels ook beschikbaar als YouTube-kanaal. Reportages over een bepaald kunstwerk, interviews met kunstenaars, rondleidingen in tentoonstellingen of complete thematische series, ga er eens grasduinen, je vindt er vast iets dat je kan interesseren. Hieronder 2 korte clips: links over het museum zelf; rechts over de videobibliotheek.

Zo vinden we een serie van 6 video's rond Ann Veronica Janssens. We kiezen deze interessante video uit 2020: to walk into a painting / wandelen in een schilderij, over haar installatie ‘Blue, Red and Yellow’ (2001), ook te zien in Louisiana. Een glazen ruimte is gevuld met kunstmatige mist en wordt belicht met de 3 primaire kleuren rood, blauw en geel. Als je binnenstapt, wordt je ondergedompeld in kleur. Je neemt letterlijk een kleurbad. Een heel aparte gewaarwording, want je oriëntatievermogen is uitgeschakeld, je wandelt op de tast, je ziet hoogstens enkele schimmen van medebezoekers, voor de rest alleen de oneindigheid. Het gevolg is dat we vertragen in onze stappen, we kijken rond, we worden nieuwe dingen gewaar die anders aan ons voorbijgaan, zoals de essentie van kleur. In deze video laat Ann Veronica Janssens haar installatie zien aan Troels Petersen, professor in de fysica.

Ann Veronica Janssens (1956) heeft een passie voor licht en kleur, dat is duidelijk. Met eenvoudige materialen, gassen en vloeistoffen creëert ze installaties en sculpturen die de toeschouwer verplichten anders naar de wereld te kijken. Lichteffecten, illusies, spiegelingen,…. Fragiele optische fenomenen die schoonheid worden. Licht en kleur krijgen een metafysisch gedaante.

Je m’intéresse à ce qui m’échappe, non pas pour l’arrêter dans son échappée mais bien au contraire pour expérimenter «l’insaisissable». Il y a peu d’objets dans mon travail. Ce sont des gestes engagés, des pertes de contrôle, revendiqués et offerts comme des expériences actives. Ma démarche se constitue de cette perte de contrôle, de l’absence de matérialité autoritaire, et de la tentative d’échapper à la tyrannie des objets.

Onlangs nog (nov 2018 – maart 2019) exposeerde ze in De Pont in Tilburg. Hier een prachtig kunstenaarsportret, terwijl zij en het team van De Pont haar expositie opbouwde.

Blijf in je kot - 6 juni - Nam June Paik, vader van de videokunst

In 1965 kwam het eerste draagbare videosysteem op de markt geproduceerd door Sony. De Koreaanse kunstenaar Nam June Paik kocht een set. Toen hij in een taxi in een file zat veroorzaakt door de stoet van Paus Paulus VI bij zijn bezoek aan New York, legde hij de stoet vast en vertoonde deze opname diezelfde avond in kunstenaarscafé Café à Go-Go. Dit wordt beschouwd als de eerste manifestatie van videokunst (info wikipedia).

De Zuid-Koreaan Nam June Paik (1932 – 2006) was een veelzijdig man: kunstenaar, uitvinder, techneut, visionair en pionier. Paik zag al vroeg in wat de impact van massamedia zouden zijn. Hij introduceerde de term 'electronic highway' of ‘elektronische snelweg’ en voorspelde daarmee al in de jaren 70 de toekomst van internet en digitale communicatie. Dat is toch 20 à 25 jaar vooraleer internet commercieel doorbreekt. Hij voorspelde niet alleen internet, maar ook de smartphone, het televergaderen, sateliet-TV. Maar bovenal was hij de pioneer van de videokunst. Hij liet zien hoe je met technologie kunst toegankelijk kan maken voor iedereen op deze wereld. Zo zou je deze blog, met zijn mogelijkheid om tekst, klank en beeld te combineren en over de hele wereld beschikbaar te stellen, een uitvloeisel kunnen beschouwen van Paiks visie enlevenswerk.

Bekijk hier in een reportage van Tate Modern hoe Paik 5 keer de toekomst voorspelde.

Heb je Paiks overzichtstentoonstelling in Tate Modern in 2019 gemist, dan biedt een retrospectieve in het Stedelijk Museum Amsterdam een nieuwe kans. Die is nog te bekijken tot 23 augustus. Plan wel je trip, want reserveren is verplicht en de tentoonstelling wordt toch wel een publiekstrekker. Reserveren voor de lunch in TEN, het nieuwe good food café in het Stedelijk, is wellicht ook handig. Men hanteert er de 1,5 m regel, dus het aantal plaatsen is beperkt.

Deze tentoonstelling Nam June Paik: The Future is Now  brengt naast een overzicht van zijn belangrijkste werken enkele van zijn iconische installaties op één plek samen:

  • TV-Buddha uit 1974, uit de collectie van het Stedelijk, is een installatie waarbij een 18e-eeuws houten Boeddhabeeld zichzelf ‘bekijkt’ via een TV-camera en een beeldscherm. Of hoe de selfie wordt aangekondigd als nieuwe hype en moderne interpretatie van 'Cogito ergo sum - ik denk, dus ik besta'
'De Weg (van Boeddha) bestuderen is het Zelf bestuderen. Het Zelf bestuderen is het Zelf vergeten. Het Zelf vergeten is verlicht worden door alle dingen van het universum. Verlicht worden door alle dingen van het universum betekent het lichaam en de geest van het Zelf en die van anderen afwerpen. Zelfs de sporen van verlichting worden weggevaagd, en het leven met spoorloze verlichting gaat eeuwig en altijd door'
13e-eeuwse Japanse zenboeddhist Dogen Zenji
  • TV Garden uit 1974-77, een installatie met televisietoestellen en levende planten, en zo een vooruitblik op een wereld waar technologie en natuur één geheel gaan vormen.
  • het monumentale werk Sistine Chapel uit 1993, een totaalervaring met tientallen beamers in 1 grote ruimte die beelden projecteren van ouder werk en van Paiks vrienden, alles verwerkt in een videocollage van zijn artistieke loopbaan.

Voor de thuisblijvers is er best ook wat te beleven op internet. Hier bv. een interessante clip van de Nederlandse ‘Homeschool’, waarbij de Robotfamilie Aunt and Uncle  (1986) becommentarieerd wordt.

Of, ook van Tate, een interview met Ken Hakuta over zijn ‘crazy’ nonkel.

‘He was a great uncle to have, because he wanted me to watch more TV!

Blijf in je kot - 5 juni - Klokken en klepels in Sint-Rombouts

We blijven bij klavieren. Van piano’s naar beiaarden met hun stokkenklavier, in 3D nog wel! 

Mechelen is internationaal bekend als stad van de beiaard. En dat niet alleen om wille van haar verschillende beiaarden die ze rijk is, maar door haar Koninklijke Beiaardschool Jef Denyn Mechelen. Deze school werd in 1922 opgericht onder impuls van de stadsbeiaardier van Mechelen, Jef Denyn (1862-1941) . Zijn kracht lag in de combinatie van muzikaal talent en technische aanleg waardoor hij de beiaard kon opwaarderen als een volwaardig muziekinstrument. Op dat moment was Mechelen de enige plaats ter wereld waar je beiaard kon studeren, tot er in 1953 in Amersfoort (NL) ook een beiaardopleiding werd gestart.

Daarnaast is er de Koninklijke Vereniging voor Toren en Beiaard ‘Jef Denyn’ vzw. Zonder onderbreking sinds 1892 (tenzij in de oorlogsjaren) staan ze in voor de beiaardconcerten van elke maandagavond, van juni tot september, van 20.30 tot 21.30 uur. Op hun website vind je het jaarprogramma.

Mechelen heeft 5 beiaarden: Sint-Rombouts heeft er 2, Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijlekerk, Hof Van Busleyden en een gloednieuwe kamerbeiaard in een paviljoentje in de Sinte-Mettetuin, achter de beiaardschool.


Vandaag beklimmen we de Sint-Romboutstoren. In 1520, dit jaar exact 500 jaar geleden, had de toren zijn huidige hoogte van 97 m bereikt. Het plan was om een spits toe te voegen tot 167 m, heel wat hoger dan deO-L-Vrouwentoren in Antwerpen, maar het geld ontbrak en de bouw werd stilgelegd. Het eerste klokkenspel met klavier kwam er in 1556 en werd met de jaren uitgebreid tot een beiaard met 49 klokken. Maar de toon bleek toch niet altijd zuiver en zo kreeg Mechelen in 1980 een tweede moderne beiaard, eveneens met 49 klokken, 40 ton in totaal, de zwaarste beiaard van ons land en de op drie na zwaarste van Europa.

Om in het echte leven de beiaard te bezoeken moet de Sint-Romboutstoren beklommen worden met zijn 514 treden!. Er zijn wel verschillende tussenniveaus om even uit te blazen:

  • Kraankamer, waar het rad stond om zware gewichten (zoals klokken) omhoog te takelen
  • Smidsekamer, een soort atelier voor herstellingen
  • Klokkenkamer, 1e niveau met de oude beiaard met zijn 49 historische klokken en de verschillende luidklokken die gekoppeld zijn aan het torenuurwerk. De oudste klok dateert van 1460, de zwaarste klok weegt 8884 kg.
  • Uurwerkkamer, met de minuterie van het torenuurwerk met slagwerken en de automatische 18e eeuwse speeltrommel die gekoppeld is aan de oude beiaard
  • Beiaardkamer, met de nieuwe beiaard en zijn 49 klokken
  • Skywalk als beloning voor al het klimwerk, een panoramisch uitzicht tot in Antwerpen of Brussel.

Voor de ‘Europe-in-2-weeks’ toeristen, hier een virtueel bezoek aan de toren in een video van 1 minuut, short but good!

Heb je iets meer tijd, dan stel ik voor dat we eerst wat beiaardmuziek kiezen en, terwijl de beiaard speelt, gaan we op 3D verkenning in de toren.

  • Een opname uit feb 2019 van Jo Haazen, met Preludium (Jacob van Eyck)
  • Opname uit juli 2019, Fantasia op thema's van de Byzantijnse ritus (Gaston Feremans) door Jasper Depraetere.

Onze virtuele 3D verkenning vertrekt niet vanop de begane grond, maar vanuit een helikopter, waarmee we gedropt worden op de nieuwe skywalk. Geen enkele trap te bestijgen dus.

Dit project ‘Virtueel  Mechelen’ is gerealiseerd door het Gentse bedrijf poppr in samenwerking met de stad Mechelen. Het produceert virtual reality, augmented reality, 360°  en 3D applicaties voor bedrijven, musea en toeristische sites. We zagen hen reeds bezig in Brugge met een 360° panorama, op onze blogpost van 22 mei.

Voor de beste beleving, klik hieronder op elk beeld en ga telkens opnieuw door naar poppr’s website. Met je PC muis kan je navigerenover het beeld om in alle richtingen rond te kijken. Met het muiswieltje kan je in- of uitzoomen.

  • We starten vanuit een helikopter en hebben een prachtig 360° uitzicht over de stad en de omringende dorpen. Je kan klikken op de symbooltjes om specifieke locaties te bezoeken in 360° fotografie. Om terug te keren naar het startbeeld, klik je in het midden bovenaan op het ‘heli’ icoontje.
  • We landen op de skywalk van de toren met zijn glazen vloer. We kunnen nu rustig rondkijken, beneden in de stad, of veraf tot aan de horizon. Gebruik de zoom om je eigen huis te lokaliseren (als je in de buurt van Mechelen woont uiteraard).
  • We zakken een niveau dieper en komen bij de nieuwe beiaard, geplaatst op een nieuwe betonnen tussenvloer. Deze concertbeiaard bestaat uit 49 klokken die in 1981 gegoten zijn door het atelierEijsbouts te Asten in Nederland.
  • Een niveau lager komen we aan de luid- of basklokken: de grootste is Salvator (1844) met een diameter van 2,32 m, daarop volgen Karel (1696), Rumoldus (1861), Sint Jan Berchmans (1947) (die de Maria uit 1498 vervangt), Magdalena (1697) en Libertus (1766). Deze luidklokken zijn verbonden met de pedalen van de oude beiaard.
  • Tenslotte de verdieping met het 16e-eeuws uurwerk, slagwerken voor het hele- en halve uur en de oude beiaard met zijn 18e-eeuwse speeltrommel van 1700 kg.

Op maandag 8 juni gaan de beiaardconcerten van start. Tot en met 14 september vinden vijftien concerten plaats van topbeiaardiers, met in dit Beethovenjaar de Mechelse kleinzoon Ludwig Van Beethoven als rode draad. De stad komt ook met een primeur: alle concerten zullen live te volgen zijn via YouTube. Op die manier kan iedereen genieten van deze topconcerten ondanks corona. Stadsbeiaardier Eddy Mariën en hoornensemble Horns for all seasons trappen maandag 8 juni om 20.30 uur de zomerconcertreeks op gang. 

In juni is er nog geen luisterplaats, maar vanaf 1 juli mogen er weer culturele evenementen plaatsvinden met publiek tot
maximum 200 personen. Dan zal er, zoals voorbije jaren, een coronaveilige luisterplaats ingericht worden op het
Cultuurplein. 

Het volledige programma is te bekijken op www.uitinmechelen.be/zomerbeiaardconcerten
De concerten worden in livestream uitgezonden via www.mechelen.be/beiaardconcerten

Blijf in je kot - 4 juni - Chris Maene Straight Strung Grand Piano

Ongetwijfeld heb je de naam Maene al gezien op concertvleugels. Maar het Vlaams bedrijf Maene is zoveel meer dan invoerder van Steinway vleugelpiano’s.

Piano's Maene is een familiebedrijf (nu in de 3e generatie) uit Ruiselede (W-Vl) gesticht in 1938. Dit is wat ze doen:

  • verkoop en verhuur van piano‘s,
  • restauratie van piano's en historische klavierinstrumenten
  • eigen atelier met bouw van:
    • replica's van historische klavierinstrumenten zoals virginalen, klavecimbels en pianofortes
    • kwaliteitspiano’s onder de merknaam Doutreligne
    • de unieke 'Chris Maene‘ rechtsnarige concertvleugel.

Een bedrijf om te koesteren. Want, op Steinway & Sons in Duitsland na, zijn er geen pianobouwers in Europa overgebleven. De meeste zitten nu in China en Japan. 

Hun liefde voor het vak blijkt ook uit een aantal nevenactiviteiten, zoals hun verzameling van 300 historische klavierinstrumenten, allen speelklaar en gebruikt voor speciale concerten of opnames.

Ook hebben ze privé concertzalen, zowel in Ruiselede als in andere vestigingen in Brussel en Oud-Rekem waar ze de kerk ombouwden tot klavierbelevingscentrum.

Hier kan je luisteren naar de virtuoze jazzpianist Bram De Looze die enkele pianofortes bij Maene uitkiest voor zijn jazzimprovisaties. Hij legt je uit waarom de pianofortes zo interessant zijn qua klankrijkdom en transparantie.

Beethoven, Mozart en Liszt componeerden voor rechtsnarige piano's of pianofortes. Moderne piano's, met Steinway op kop, hebben gekruiste snaren, d.w.z. dat de bassnaren kruiselings lopen over de andere snaren omdat dit bouwtechnisch voordelen biedt qua stijfheid van het kader en ze op die manier een veel grotere kracht kunnen zetten op de snaren.

De Chris Maene Straight Strung Grand Piano is revolutionair, want combineert de klankrijkdom en transparantie van de vroegere pianofortes met de performantie en aanslagtechniek van de romantische concertvleugels van het einde van de 19e eeuw. Een uniek concept dus, en eigenlijk een nieuw muziekinstrument met nieuwe mogelijkheden

Een betere piano dan een Steinway kan ik niet maken, maar ik kan wel een ándere maken, op basis van de ervaring van tientallen jaren instrumenten bouwen.’ — Chris Maene

Het initiatief om deze piano te bouwen kwam eigenlijk van Daniel Barenboim die Steinway vroeg om een rechtsnarige piano maar met moderne aanslagtechniek voor hem te bouwen. Steinway ging te rade bij Chris Maene, en zo ging de bal aan het rollen. In 2015 kon Barenboim zijn rechtsnarige piano in ontvangst nemen.Vandaag speelt de pianist al zijn concerten op zijn nieuwe concertvleugel.

Dat er veel bij komt kijken om een piano te maken, is waarschijnlijk geen verrassing. Maar dat we in Vlaanderen toch aan de top staan qua innovatie, dat is toch wel verrassend. Goed kunnen spelen op een piano is een kunst, geen twijfel. Maar een goede piano bouwen is evenzeer een kunst. Drie generaties ervaring en doorzettingsvermogen.

Hier 2 video‘s over deze revolutionaire rechtsnarige piano: ééntje over het verschil met een klassieke vleugelpiano en dan  'the making of‘ van een Chris Maene rechtsnarige piano.

Tot slot, "the proof of the pudding is in the eating", hier een reeks uitvoeringen met de Chris Maene Straight Strung Grand Piano, al naar gelang je persoonlijke voorkeur:

Maar nog stopt de innovatie niet bij Maene. Voor deze zomer heeft Chris Maene nog een andere verrassing in petto: een rechtsnarige piano met gebogen klavier en waaiervormige klankbodem, de Viñoly-Maene piano, een speciaal exemplaar voor Rafaël Viñoly, een bekend Argentijns-Amerikaans architect en gepassioneerd pianist. Eerst was de primeur voorzien voor 'Klara in de Singel' begin 2020, maar dat ging niet door. Benieuwd toch wat deze combinatie van muziek en architectuur gaat teweegbrengen.

Music is completely about abstraction, which is exacly what architecture is not. In a way, it has been incredibly constructive to know what true abstraction is. So, you don't fall into the trap of thinking that what you do, is abstract.

Rafael Viñoly

Je kan alvast luisteren naar een fragment uit Colour Talk, de nieuwste CD van Bram De Looze die uitgevoerd is op de Viñoly-Maene piano.

Blijf in je kot - 3 juni - La visite de monsieur Hulot

We hadden het er al over dat architectuurfilms niet altijd even boeiend zijn. Ze missen een stuk levendigheid. In onze post van 22 april zagen we hoe filmregisseurs Bêka & Lemoine dit aanpakken: ze volgen subtiel een toevallige bezoeker of bewoner in zijn/haar dagelijkse bezigheden en laten zo op een luchtige en humoristische wijze de architectuur van het gebouw zien.

Hier een gelijkaardig voorbeeld uit Portugal met de architectuurvideoclip: 'la visite de monsieur Hulot '  of 'Mr. Hulot's visit'.

Herinner je je nog monsieur Hulot? Hij was het hoofdpersonage uit een reeks films van Jacques Tati, een wat knullig en zwijgzaam typetje met zijn beige regenjas, zijn hoed en zijn pijp. Wellicht komen deze fragmenten uit zijn belangrijkste films, Les Vacances de mr Hulot, Mon oncle, Playtime en Trafic nog zeer bekend voor.

Het typetje stond later model voor Mr. Bean en bij ons voorde Man Van Melle, alhoewel die laatste wel meer kon praten.

Voor de architectuurclip reizen we naar Portugal, in de buurt van Porto, en meer bepaald de beroemde  ROTA DO ROMÂNICO of Romaanse Route. Deze voert langs 58 Romaanse monumenten, kerkjes, kloosters, torens, gelegen in het gebied van de rivieren Sousa, Tâmega en Douro. Het is de bakermat van de Portugese nationaliteit, want van hieruit heroverden adellijke families het grondgebied van wat nu Portugal is en vormden het om tot een christelijk koninkrijk. Religieuze orden gingen er zich massaal vestigen zodat er op een beperkte oppervlakte veel kerken en kloosters te vinden zijn.

In het stadje Lousada ging in 2018 een nieuw historisch museum open , het ‘Interpretation Centre of the Romanesque’, een studie- en belevingscentrum om het historisch-cultureel erfgoed van deze streek te bestuderen en aan het publiek te tonen. Het museum kreeg een zeer opmerkelijk hedendaags gebouw, ontworpen door de Portugese architecten spaceworkers.

Het betonnen complex lijkt op het eerste zicht helemaal het tegengestelde van romaanse architectuur. Alleen het rondboogportaal verwijst naar de romaanse stijlperiode. En toch zit er logica in het ontwerp.

  • Verscheidene kubusachtige betonnen volumes zonder ramen liggen nogal willekeurig verspreid in een cluster. Een transparante onderbouw verbindt ze aan elkaar. De volumes symboliseren de diversiteit van de gebouwen langsheen de Romaanse Route, terwijl de glazen onderbouw verwijst naar de route zelf, die alles met elkaar verbindt.
  • Ten opzichte van de natuurstenen romaanse monumenten werd hier gekozen voor een zandkleurig beton waarvan de houtbekisting nog goed zichtbaar is. Visueel sluit dit zeer goed aan bij de oude gebouwen, terwijl het nieuwe gebouw geen kopie wil zijn.
  • De muren hebben geen ramen, zoals vele pre-romaanse gebouwen. Technisch waren ramen niet zo eenvoudig en het bleef ook lekker fris binnenin.
  • De centrale lichtstraat van de onderbouw heeft een glazen plafond met onregelmatige nissen en glaspanelen. Die zien eruit als grote plaveitegels en moeten de bestrating van de route voorstellen. Vanuit deze lichtstraat zijn de aparte volumes toegankelijk die elk een verduisterde tentoonstellingsruimte vormen. Sommige van die ruimtes kregen een tongewelf, andere een puntgewelf en lijken zoop de binnenkant van een kleine kerk of kapel.

Maar nu is het tijd om monsieur Hulot te volgen die op onderzoek gaat en ons rondleidt in het gebouw.

Blijf in je kot - 2 juni - De helende kracht van kunst

Beste bloglezers,

We zijn ondertussen een nieuwe maand ingestapt, de 4e al in deze lockdown. Alhoewel scholen en musea voorzichtig terug opstarten, lijkt een terugkeer naar het vroegere ‘normaal’ er niet direct in te zitten, zeker niet voor de meeste cultuurevenementen waar social distancing niet gegarandeerd kan worden. Ondertussen kunnen we het gemis alleen opvullen met ‘blijf-in-uw-kot’ initiatieven, individuele museumbezoeken, zoom-lessen en virtuele wandelingen. Te weten dat jullie deze coronablog trouw blijven lezen (in mei gemiddeld 70 ‘visits’ per dag!), is een extra motivator om nog eventjes door te gaan. Hebben jullie interessante cultuurtips om hier te delen, stuur ze ons door.

We zullen doorgaan
Met de wankelende zekerheid
Om door te gaan
In een mateloze tijd
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We gaan nog eventjes door, want….met deze lockdown gebeuren ook vele positieve dingen. Al gemerkt hoe mensen hun vrijgekomen tijd creatief invullen? Opnieuw iets gaan doen waarvoor ze vroeger nooit de tijd vonden? De afzondering kan kwetsen en helen tegelijk. Een interessante en hoopvolle gedachte. Hoe het ‘lot’ toch een nieuwe wending kan geven aan het leven.

Onlangs vonden we hierover een korte reportage op het youtube-kanaal van France TV arts, 'L'isolement en couleurs'. Soms ligt het noodlot en een eenzame afzondering aan de basis van een onwaarschijnlijke artistieke loopbaan:

  • een verkeersaccident bij Frida Kahlo
  • een zware ziekte bij Henri Matisse en bij Henri de Toulouse-Lautrec
  • een gedwongen internering bij Vincent van Gogh en bij Aloïse Corbaz.

Hun ongelukkig lot brak hun leven op een bepaald momentaf, maar vanuit hun isolering vonden ze de kracht om via de kunst hun leven een totaal nieuwe wending te geven,  terug zin te krijgen in het leven en met hun kunst de hele wereld een boodschap van hoop mee te geven. Al blijkt het succes meestal postuum.

Zin geven IN het leven, dat is de voornaamste kracht van kunst. 'De helende kracht van kunst'  is de titel van een symposium dat in 2017 doorging in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België (KMSKB) waar o.a. psychiater Dirk De Wachter, Barbara Raes (KASK school of arts), Isabel Vermote (KMSKB Museum op Maat), Julie Rodeyns (VUB / Matchbox vzw) spraken over het belang van kunst in de zorgsector. Zowel voor diegene die kunst maakt, maar ook voor elke participant. Kunst verbindt en brengt mensen samen.

Hieronder een korte en interessante reportage van enkele sleutelmomenten.

Blijf in je kot - 1 juni - Sinksen in de wolken

Heb je ooit al eens een Steinwayvleugel gezien in een leeg zwembad? Wat kunnen coronatijden toch surreëel zijn.

Maar geen Sinksenfeesten voor Kortrijk dit jaar, dat zou pas echt surreëel zijn. Er zijn dus wel degelijk Sinksenfeesten, in de wolken dan nog wel. Van 30 mei t/m 1 juni. 

Met onze beider roots in Kortrijk, willen we er ook virtueel bij zijn en jullie laten meegenieten.

Komdje oak meekikken?

Sinksenfeesten dateren uit prehistorische tijden, het waren meifeesten waarbij aan de vruchtbaarheid op het land gedacht werd en waarmee de mensen de zegen der goden over hun oogst wilden afsmeken. In Kortrijk duren ze 3 dagen, dus ook vandaag nog op Pinkstermaandag. Voor de editie van dit jaar ‘Sinksen in de wolken’ geen gebruikelijke wijkfeesten, maar talrijke virtuele initiatieven:
- een speciale radiozender Sinksen2020 op 92.2FM, ook te beluisteren via internet
- een online Sinksenrommelveiling
- kinderen kleuren de stad! Stoepkleuren, waarbij de ingekleurde stad te zien is op hashtag #sinksen20
- klinken met Sinksen
- loopwedstrijden
- verschillende livestream-optredens van bands en DJ’s, ...

Een hoogtepunt was zonder twijfel het live openingsspektakel van Wim Opbrouck om 22u30 op zaterdagavond: een wonderlijke trip door de stad met verrassende artiesten (acts) op al even verrassende locaties, prachtig in beeld gebracht en allesonder het motto, ‘Leg de luch an en mak lawaai’. Een swingende online blijf-in-uw-kot digitale editie van Sinksen20.

Zie hiernaast voor de oproep: 'Bericht aan de bevolking'

De volledige show duurt iets meer dan 1 uur, klik op de grote foto van Wim Opbrouck hieronder of hier, dan kom je terecht op de Facebookvideo. Alle deelnemende acteurs en muzikanten wonen in en rond Kortrijk. Je zal verbaasd zijn hoe multi-cultureel en divers deze provinciestad in West-Vlaanderen is geworden.

Bekijk de volledige show, of, als je minder tijd wil spenderen, kies uit onze selectie door in de video tot op het gewenste tijdstip te navigeren:

Begin
  • 5:35 - 7:20   aftrap met Wim Opbrouck
  • 7:20 - 9:06   ode aan de Sinksenfeesten – reportage uit 1976
Dans-acts in een prachtige beeldmontage
  • 10:38 - 12:25  ballet langs de Leieboorden, met balletdanseres Agnieszka Romek en componist Dimitri Andreas
  • 12:26 - 13:07   tango op het St-Amandsplein met Dirk en Josepha
  • 13:07 - 14:00   Armeense volksdans op de Houtmarkt met Angelina Tumasvan
Spectaculaire acts
  • 15:29 - 18:28  “We meet again”, een lied van Ozark Henry (aka Piet Goddaer uit Kortrijk) , opgenomen in het Openluchtzwembad, letterlijk
  • 21:34 - 26:45   Mentalist Gili, aka Lieven Gheysen uit Marke
Dans-acts op bekende plekken in Kortrijk
  • 27:00 - 28:08   Hiphopgroep ‘de Stroate’
  • 28:08 - 29:23   Daniel Mehari uit Menen
Nog meer dans, muziek of poëzie in allerlei genres
  • 30:12 - 34:10   ‘Black video’, een song van SX, met Stefanie Callebaut en Benjamin Desmet uit Kooigem
  • 38:13 - 41:52    ‘Het dorp’, een chanson van Jef Vanuytzel, gebracht door Amera uit Marke
  • 42:41 - 45:46   ‘Er moeten mensen zijn’, een gedicht van Toon Hermans, gebracht in een sappig Kortrijks, door de Unie der Zorgelozen, een sociaal-artistiek gezelschap
  • 48:23 - 50:25    Linda Hop, knettergekke dans-act met ‘the Cherry Dots
  • 52:09 - 55:03    ‘Skwon Meiske’ met Niels Destadbader en Miguel Wiels vanop de gloednieuwe K-tower, 66m hoog, met panoramisch uitzicht
  • 55:03 - 59:22    ‘Nooit alleen’ met Niels Destadbader en Miguel Wiels vanop de gloednieuwe K-tower, 66m hoog, met panoramisch uitzicht
Finale
  • 1:05:27 - 1:08:00  apotheose met het vuurwerk gefilmd vanuit een drone
  • 1:08:00 - 1:11:55  ‘Kom toch Magrietje’, van Johny Turbo, uitgevoerd door Wim Opbrouck